Saturday, 28 August 2010

ကြ်န္ေတာ့္၏ ကိုယ္ပိုင္ အေတြး

                    ကြ်န္ေတာ္အျမဲတမ္း  စဥ္းစားမိတဲ့ကြ်န္ေတာ့္အေတြး  အပိုင္းအစအခ်ိဳ႕ေလးပါ။  စာဖတ္သူမ်ား၏ စိတ္ႏွင့္အဆင္မေျပမွဳ႕မ်ား ျဖစ္သြားခဲ့ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္အားလံုးကို ေတာင္းပန္ပါတယ္ဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ္ေလ ျမန္မာျပည္ကို ခ်စ္တယ္။ လြမ္းတယ္။ တမ္းတတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ဘယ္ႏိုင္ငံကို ဘယ္လိုအေျခေနမ်ိဳးနဲ႔  ေရာက္ခဲ့ေရာက္ခဲ့ ကြ်န္ေတာ္ ျမန္မာျပည္ကို  ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့မသြားသလို ခ်စ္ေနသူ တေယာက္ပါ။ တကယ္ေတာ့  ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြဟာ တကယ္ရိုးသားယဥ္ေက်းျပီး  ရိုင္းပင္းကူညီစိတ္ေတြရွိတဲ့ သူေတြပါ။ ဘာသာတရားကို ရိုေသကိုင္းရွိဳင္းျပီး မိဘဆရာ ေတြကိုလည္း ရိုေသေလးစားသူေတြပါ။  ဒီအျပဳအမူေတြက ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ တမူထူးတဲ့ ခ်စ္စရာ မေမ့ႏိုင္စရာေလးပါဗ်ာ။


             ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ခုေလာေလာဆယ္ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ ျပင္ပတစ္ေနရာမွာ ေရာက္ေနပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ကြ်န္ေတာ္  စိတ္ေတြက ျမန္မာျပည္တြင္းမွာ ရွိေနသလိုပါဘဲ။ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္ခႏၶာသာ ျပည္ပမွာ ရွိေနေပမဲ့ကြ်န္ေတာ္ စိတ္ေတြကေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာက်န္ခဲ့ပါျပီ။ ကြ်န္ေတာ္ေလ တိုးတက္တဲ့ တိုင္းျပည္ၾကီးေတြကို  ေရာက္ေလေလ ကြ်န္ေတာ့္ ျမန္မာျပည္ကို   ပိုလို႔လြမ္းလာမိပါတယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့  တိုးတက္တဲ့ ႏိုင္ငံၾကီးေတြမွာ  တိုးတက္တဲ့ ေခတ္ပညာေတြကို  အားက်မိေပမဲ့ အဆိုးနဲ႔အေကာင္းဟာ ဒြန္တြဲရွိေနတယ္ ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေမ့ထားလို႔ မရဘူးေလ။ ဘယ္ႏိုင္ငံေတြ ဘယ္ေလာက္ တိုးတက္ပါေစ ကြ်န္ေတာ္တို႔  ျမန္မာျပည္ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြကို မမွီေသးတာတစ္ခု ကြ်န္ေတာ္ သတိထားမိတယ္။ အဲတာက... ဘာသာတရား    ႏွင့္   ယဥ္ေက်းမွဳ႕ ပါဘဲ။  

                        ဘာသာတရားကေန စေျပာရမယ္ဆို လူတိုင္းမွာ ကိုယ္ယံုၾကည္ရာ ကိုးကြယ္တဲ့ ဘာသာဆိုတာ ရွိရတယ္ဗ်။ မိရိုးဖလာေၾကာင့္ဘဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္တကယ္ယံုၾကည္လို႔ဘဲ ျဖစ္ျဖစ္ လူတေယာက္ရယ္  ျဖစ္လာျပီဆိုရင္  သူမွာဘာသာဆိုတာရွိရဗ်။  ဘာသာဆိုလို႔  ေက်ာင္းက သင္ေပးလိုက္တဲ့ ဝိဇၨာ တို႔ သိပၸံ တို႔ကို ေျပာတာ မဟုတ္ဘူးေနာ္။ ကိုးကြယ္တဲ့ ဘာသာ ကိုေျပာတာပါ။ ကြ်န္ေတာ္ေရာက္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံကခရစ္ယာန္ေတြ မ်ားပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ အသိမိတ္ေဆြေတြ ကလည္း ခရစ္ယာန္ေတြပါဘဲ။ သို႔ေသာ္သူတို႔ကို ကြ်န္ေတာ္ၾကည့္ရတာ မိရိုးဖလာခရစ္ယာန္ေတြ ျဖစ္ဘို႔မ်ားတယ္။ တကယ္ ဆက္ကပ္တာလည္းမရွိ အလွဴအတန္းလည္း မသိ။ ဘုရားေက်ာင္း သြားတာလည္းမေတြ႕။ ခရစ္ယာန္တေယာက္ရဲ႕ ရွိသင့္တဲ့ အသိေတြလည္းမရွိ။  ၾကာလာေတာ့ သူတို႔ကိုၾကည့္ရင္း ဘာသာမဲ့ (ဘာသာေပ်ာက္) ေတြလို  သူတို႔ကိုယ္စား  ကြ်န္ေတာ္ခံစား လာရတယ္။  ဟုတ္ေတာ့လည္း ဟုတ္ပါတယ္ေလ။ သူတို႔အတြက္ အရာရာတိုင္းလို ျပည့္စံုေနမွေတာ့ ပိုေနတဲ့အခ်ိန္ေတြကို ျဖဳန္ဘို႔သာ က်န္ေတာ့တာေပါ့။ ျဖဳန္းတယ္ဆိုတာကလည္း ေကာင္းက်ိဳးအတြက္ ျဖဳန္းရင္ေတာ့ ေတာ္ေသးတာေပါ့ေနာ္။ အသက္ရွင္လွ်က္နဲ႔ ဘဝအတြက္ အက်ိဳးမရွိတာေတြကို လုပ္ေနရင္လည္း အလကား အခ်ိန္ေတြ ႏွေျမွာစရာ ေကာင္းလွပါတယ္ေလ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အလွဴအတန္း ေပးတာျမင္ရင္ သူတို႔က အံ့ၾသၾကတယ္။ သူတို႔မွာေတာ့ ပိုေနတာ ေတာင္ဘယ္ လိုျဖဳန္းမယ္ ဘယ္လိုသံုးမယ္ဘဲ စဥ္းစားတာေလ။ သူတို႔အတြက္ ကြ်န္ေတာ္တို႔မရွိဘဲ လွဴတန္းေနတာကလည္း အံ့ၾသစရာဆိုသလို  ကြ်န္ေတာ့္ အတြက္ကလည္း သူတို႔မွာ ျပည့္စံုေနျပီး အလွဴအတန္း ေမ့ေနတာကလည္း အံ့ၾသစရာပါဘဲ။ ဒီေတာ့ကမၻာ အရပ္ရပ္မွာ ေရာက္ေနၾကတဲ့  ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမမ်ားခင္ဗ်ား။ ဘယ္ႏိုင္ငံဘဲေရာက္ေရာက္ ဘယ္လိုအေျခေနမ်ိဳးနဲ႔ဘဲ ေနရေနရ  ကိုယ့္မွာ ကိုးကြယ္တဲ့ ဘာသာတရား ရွိတယ္ဆိုတာ မေမ့သလို ကိုယ့္ဘာသာ သာသနာကိုလည္း တန္ဖိုးၾက ေစလိုပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔မွာ ျပည့္စံုေနျပီဆိုရင္လည္း ျမန္မာျပည္မွာရွိေနတဲ့တကယ္ လိုအပ္တဲ့    မိသားစုမ်ားကို    တစ္ခ်က္ေလးေျပးျမင္ေယာင္ပါ။




                 ေရာက္တဲ့ေနရာကေန ရတဲ့ ကုသိုလ္ေလးကို အမိအရယူပါ။ ဘဝဆိုတာ တိုတိုေလးပါ။ ကိုယ္အျပဳအမူ အားျဖင့္ လူမ်ိဳးျခားမ်ားကို သက္ေသျပပါ။ ျမန္မာ့ သာသနာ/ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမွဳ႕ကို ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ တန္ဖိုးထားျခင္းျဖင့္ သူတိုေလးေတြကို မီးတိုင္သဖြယ္ လမ္းျပပါ။တိုးတက္တဲ့ ႏိုင္ငံေရာက္ျပီး (ငါ)တိုးတက္လာျပီဆိုတဲ့ အေတြးေတြနဲ႔ ဘာသာေပ်ာက္ေတြျဖစ္ကုန္/ယဥ္ေက်း မွဳေတြ ေမ့ကုန္မွာ ကြ်န္ေတာ္ စိုးရိမ္လို႔ပါဗ်ာ။

                       ေနာက္တစ္ခုကမိဘနဲ႔ သားသမီးေတြၾကား ဆက္ဆံမွဳ႕

              ဘာလို႔ ကြ်န္ေတာ္ဒီလို ေျပာလဲဆိုေတာ့ကြ်န္ေတာ္  ေရာက္ခဲ့ဖူးတဲ့  ေနရာနဲ႔ပတ္ဝန္းက်င္ေတြကို သတိထားမိခဲ့တာပါ။ ကြ်န္ေတာ္အေတာ္ စိတ္မေကာင္း  ျဖစ္ခဲ့မိသလို ကိုယ့္ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြ အတြက္ ကြ်န္ေတာ္ရင္ထဲကေန ဂုဏ္ယူ   ေနခဲ့မိတယ္။ အခုလက္ရွိ ကြ်န္ေတာ္  ေရာက္ေနတဲ့ႏိုင္ငံမွာဆို  မိဘနဲ႔သားသမီးရဲ႕ ဆက္ဆံမွဳေတြ ကအံ့ၾသစရာ ျဖစ္ရေလာက္ေအာင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြနဲ႔ ဆန္က်င္ဘက္ ျဖစ္လြန္းပါတယ္။ ဒီကခေလးေတြက အသက္ ၁၃/၁၄ ဆို မိဘေတြက စတင္ျပီးသူတို႔လုပ္ခ်င္တဲ့ အခြင့္ေရးေတြ ေပးေနရျပီ။ မိဘေတြစကား နားေထာင္တယ္ဆိုတာ ရွားသြားျပီ။  သူတို႔ရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ လြတ္လပ္ခြင့္ကို   မိဘမ်ား ဝင္ေရာက္ေျပာဆိုတာ  သူတို႔လက္မခံၾက ေတာ့ပါဘူူး။ ျပီးေတာ့ ဒီႏိုင္ငံမွာ အသက္ေလး ၁၈ ႏွစ္ျပည့္ျပီ ဆိုတာနဲ႔ မိဘဆီက ရသင့္ရထိုက္တာယူျပီး  အိမ္ခြဲေနေတာ့တာပါဘဲ။ သူတို႔ အသိစိတ္ထဲမွာ မိဘဆိုတာရိုေသရမယ္ဆိုတာ  လံုးဝမသိတာလားဘဲ ကြ်န္ေတာ္ေတြးမိပါတယ္။ မိသားစု ေႏြးေထြးမွဳ႕ နဲ႔ ယဥ္ေက်းမွဳ သူတို႔ဆီမွာ မေတြ႕ရဘူး။ 


 
                တစ္ေန႔ကြ်န္ေတာ့္ အသိအိမ္တစ္အိမ္က ေကာ္ဖီေသာက္ဘို႔ ကြ်န္ေတာ့္ကို ဖိတ္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း သူတို႔ လင္မယားနဲ႔ ခင္တာၾကာျပီ ဆိုေပမဲ့ သူတို႔အိမ္တစ္ခါမွ မေရာက္ဖူးေတာ့ အလည္ သြားရင္း ေကာ္ဖီေသာက္  စကားေတြေျပာျဖစ္ၾကတယ္။ အဲဒီခ်ိန္မွာ အဲဒီအသိ (ဦးေလးၾကီး)က ကြ်န္ေတာ္ ကိုဝင္လာကတည္းက သူ သတိထားပံုရတယ္။ ကြ်န္ေတာ္က သူ႔ကိုမဂၤလာ ညေနခင္းပါလို႔ သူ႔ ဘာသာစကားနဲ႔ လက္ဆြဲႏွဳတ္ဆက္လိုက္တယ္။ အဲဒီခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ့္ ကိုယ္ေလးက အနည္ငယ္ ညႊန္႔ေနျပီး သူကိုလူၾကီးတေယာက္ဆိုတဲ့   အသိနဲ႔ အရိုအေသ  ေပးမိလိုက္တယ္။ဒါကိုသူက သတိထားမိတယ္ ထင္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေကာ္ဖီေသာက္ရင္း စကားလက္ဆံုက်ျပီး  ဟိုေျပာဒီေျပာ ေျပာမိရာမွ သူကြ်န္ေတာ့္ကို  စကားတစ္ခြန္းေမးလိုက္ တယ္။ ခုနကနင္ငါ့ကို လက္ဆြဲႏွဳတ္ဆက္တာ ဘာလို႔ကိုယ္ညႊန္႔ျပီး ေခါင္းငံု႔ရတာလဲတဲ့။သူတို႔လူမ်ိဳးမွာ ေခါင္းငံု႔ေပးစရာမလိုဘူးတဲ့  သူက ေျပာလာတယ္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း    စကားမတတ္ေတာ့ တတ္သ ေလာက္သူကို ျပန္ရွင္းျပ လိုက္ေတာ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ခုနက ကိုယ္ညႊန္ျပီး  ေခါင္းအနည္းငယ္ ငုံ႔သြားတာဟာသူ႔ကို  လူၾကီး တေယာက္အေနနဲ႔ အရိုေသ ေပးတာပါလို႔။ အဲတာကကြ်န္ေတာ္တို႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြရဲ႕ ခ်စ္စရာအျပဳမူေလး တစ္ခုပါဘဲလို႔သူကို ရွင္းျပလိုက္တယ္။ တစ္ဆက္တည္း ကြ်န္ေတာ္ တို႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြမွာ မိဘနဲ႔ သားသမီး ဆက္ဆံပံု / ဆရာ နဲ႔ တပည့္ ဆက္ဆံပံုကို သူ နားလည္ေအာင္ ရွင္းျပလိုက္တယ္။ သူတို႔ဇနီးေမာင္ႏွံ ႏွစ္ေယာက္ ကလည္း ကြ်န္ေတာ္ရွင္းျပတာကို  စိတ္ဝင္စားစြာ နားေထာင္ေနတယ္။  ဘာလို႔ကြ်န္ေတာ္ ရွင္းျပလိုက္လဲဆိုေတာ့ သူနဲ႔ သူ႔ဇနီးႏွစ္ေယာက္ထဲ အဲဒီအိမ္မွာ။ အသက္ေတြ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ( ၈၀) ေက်ာ္ေနၾကျပီ။ ဒါေပမဲ့သူတို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံ  ႏွစ္ေယာက္လံုးအရမ္း  အရြယ္တင္ပါတယ္။ ဘယ္လိုဘဲ အရြယ္တင္တင္ေပါ့။ အသက္ဆိုတာ လိမ္ထားလို႔မရသလို  ရပ္ထားလို႔လည္းမရဘူးေလ။ ဒီလိုအသက္ (၈၀)ေက်ာ္ မိအိုဖအို ႏွစ္ေယာက္တည္း အဲဒီအိမ္ၾကီးမွာ ေနေနၾကတာ။ ဘယ္သားသမီးကမွ လာမၾကည့္ၾကဘူး။  ဘယ္ေျမးကမွ လာမၾကည့္ၾကဘူး။ သူတို႔ဘဝေလး ေတြအရမ္း  အထီးက်န္ဆန္ျပီး  သနားဘို႔ေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမဲ့သူတို႔ စိတ္ဓါတ္ေလးေတြက မာေနတုန္းဘဲ။ သူတို႔ဆီမွာ အဲဒီ စိတ္ဓါတ္ေလး ကိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ၾကိဳက္တယ္။ ေလးစားတယ္။ သူတို႔လည္း ကြ်န္ေတာ္အလည္လာျပီး  စကားေျပာတာသူတို႔  ေတာ္ေတာ္ ေပ်ာ္ေနၾကတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ နားလည္ပါတယ္။ အဲလိုအသက္ၾကီးတဲ့ သူႏွစ္ေယာက္ထဲ အဲဒီအိမ္ၾကီးမွာ ဘယ္ေလာက္မ်ား အထီးက်န္မယ္ ဆိုတာ။ အဲလို မိအို/ဖအို ေတြကိုျမင္ရေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ေလ ရြာက အေဖနဲ႔အေမကိုေတာင္  ေျပးသတိရမိတယ္။ သူကိုလည္း  ကြ်န္ေတာ္ ရွင္းျပခဲ့ပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာဆို အဲလို မိအိုဖအိုေတြကို သားသမီးေတြက  ဘယ္လို  ဂရုစိုက္တယ္ဆိုတဲ့   မိသားစုေႏြးေထြးမွဳ႕  အေၾကာင္းေလးေတြ ကိုေျပာရင္း   အခ်ိန္လည္း ေနာက္က်ေနျပီမို႔ ကြ်န္ေတာ္ျပန္လာခဲ့တယ္။ သူတို႔ဇနီးေမာင္ႏွံလည္း မၾကာမၾကာ အလည္လာဘို႔  ကြ်န္ေတာ့္ကို  ထပ္မံဖိတ္လိုက္  ပါတယ္။

                                       ေနာက္တစ္ခုက စာသင္ေက်ာင္း။ 

                ကြ်န္ေတာ္ဒီက  ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြကို ျမင္တိုင္း ျမန္မာျပည္က အျဖဴအစိမ္း တူညီစြာနဲ႔ ရိုုးသားတဲ့ ခေလးငယ္ေလး ေတြကိုသြား  ျမင္ေယာင္မိတယ္။ဒီမွာကေတာ့ ေက်ာင္းဝတ္စံုေတြ မရွိေတာ့ လမ္းမွာေတြ႕ ရင္ေတာင္မွ ေက်ာင္းသူ /ေက်ာင္းသား  ဆိုတာသိမွာ မဟုတ္ဘူးဗ်။ ဆရာ/ဆရာမဆိုတာ ကိုလည္း  လမ္းမွာေတြ႔ရင္ ေက်ာင္းဆရာ/ဆရာမ ဆိုတာသိမွာမဟုတ္ဘူး..  ဒီမွာက ေက်ာင္းဝတ္စံု လည္းမရွိ  ဆရာ/ဆရာမ ကိုလည္း ရိုေသရမယ္မွန္းမသိ တကယ္ကိုကြားျခားလွပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာဆို  ေက်ာင္းခန္းထဲ ဆရာ/ဆရာမ   ေတြဝင္လာရင္ (မဂၤလာပါ ဆရာမ)လို႔    ညီညီညာညာ  လက္ကေလး ပိုက္ျပီးႏွဳတ္ဆက္ ၾကတယ္။ ဒီမွာေတာ့  ဒီလိုမ်ိဳးတစ္ခါမွ   မျမင္ဖူးေသးပါဘူး။ ဆရာ/ဆရာမေတြ   ကိုယ္တိုင္က    အခန္းထဲဝင္ဘို႔  လိုက္ေခၚရတယ္။ ဒီလို ရိုေသမွဳျပဳ  ႏွဳတ္ဆက္ဘို႔ မေျပာနဲ႔။ ေနာက္ျပီး   ကြ်န္ေတာ္တို႔ဆီမွာ  ဆရာေတြ ကအစေက်ာင္းထဲ  ေဆးလိပ္မေသာက္ၾကဘူး။  တပည့္ေတြ ရိုေသေအာင္  ေနၾကေတာ့ တပည့္ေတြကလည္း    ဆရာကို ခ်စ္ေၾကာက္   ရိုေသၾကပါတယ္။    ဒီမွာကေတာ့ ဆရာ/ဆရာမ ေတြကအစ ေက်ာင္းထဲမွာ ေဆးလိပ္ေသာက္ တပည့္ေတြေရွ့မွာ  ေသာက္ျပေနမွေတာ့ ေက်ာင္းသူ/ ေက်ာင္းသားေတြကလည္း ေဆးလိပ္ကေလးေတြနဲ႔ေပါ့။ ဘယ္လိုမွၾကည့္ရတာ အဆင္မေျပပါဘူး။ စာဖတ္သူမ်ား မ်က္စိထဲျမင္ေယာင္ၾကည့္ပါဦး။ ေက်ာင္းဝတ္စံုလည္းမရွိ လက္ထဲလည္း စီးကရက္ေလးနဲ႔ ဘယ္လိုလုပ္ ေက်ာင္းသားနဲ႔ တူမလဲေနာ္။ ဒါေတာင္ဒီက ခေလးေတြအရြယ္က ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျမန္မာျပည္က  အလယ္တန္း  ေက်ာင္းသူ/ ေက်ာင္းသား အဆင့္ဘဲ ရွိေသးတာေနာ္။ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔  ျမန္မာျပည္မွာလို တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသူ/ ေက်ာင္းသား ေတြမဟုတ္ေသးဘူး။ အဲတာေတြကိုျမင္တုိင္း ကြ်န္ေတာ္ ျမန္မာျပည္ၾကီးကို ပိုလြမ္းမိသလို ေက်ာင္းသားဘဝ ကိုတမ္းတ မိသြားတယ္။ အဲတာေတြလည္း အမ်ားၾကီး ကြာျခားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ေလ ဘယ္လိုအေျခေနေၾကာင့္ ဘယ္လို ႏိုင္ငံၾကီးေတြ ဘဲေရာက္ေရာက္  အမိျမန္မာျပည္ရဲ႕ ခ်စ္စရာ ယဥ္ေက်းမွဳ႕ေလးကိုေတာ့   ကြ်န္ေတာ္ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့မွာမဟုတ္ ပါဘူး။ ဘယ္ေလာက္ဘဲ တိုးတက္တဲ့ ႏိုင္ငံၾကီးေတြေရာက္ေနပါေစ တိုးတက္တာေတြ အတုယူျပီး ကမၻာကို ရင္ေဘာင္တန္းေနၾကေပမဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ျမန္မာျပည္ ယဥ္ေက်းမွဳေလးကိုေတာ့ မေမ့ေစခ်င္ဘူး ဗ်ာ။ အတုယူ သင့္တာေတြကိုလည္း ယူျပီးမေမ့သင့္တဲ့ အမိျမန္မာျပည္ ရဲ႕ ခ်စ္စရာ ယဥ္ေက်းမွဳကိုလည္း ဆက္လက္  ထိန္းသိမ္းတန္းဖိုး ထားေပးၾကပါလို႔    ရင္ထဲကေန ေစတနာစကားေလး တစ္ခြန္းပါး လိုက္ပါရေစ။ 

            ေနာက္တစ္ခု မွာခ်င္ေသးတယ္ဗ်ာ။ မိဘတိုင္း အတြက္ေပါ့။ ကိုယ္ဘယ္ႏိုင္ငံဘဲ  ေရာက္ေရာက္ (ငါ) ဟာျမန္မာပါလားဆိုတဲ့  အသိေလးကိုမေမ့ေစခ်င္သလို  ကိုယ့္ရင္ေသြးျဖစ္တဲ့ သားသမီးတိုင္း ကိုလည္း ျမန္မာယဥ္ေက်းမွဳ႕ေလးေတြ  လက္ဆင့္ကမ္းသင္ေပးၾကပါ။ ကိုယ္က  မိဘဆိုေတာ့ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ လမ္းမွန္ ေလွ်ာက္ျပရမွာေလ။ တိုင္းတစ္ပါးမွာတစ္သက္လံုး   ကိုယ္ေနရမွာမဟုတ္ဘူး။ အေျခအေန  အရပ္ရပ္ေၾကာင့္ ခနတာ ခိုလွံဳေနၾကရေပမဲ့ တစ္ေန႔လူတိုင္းက ကိုယ့္ေမြးရပ္ေျမေလးကိုဘဲ ျပန္လာၾကမယ္ဆိုတာ ဧကန္မုခ် မလႊဲပါ။ သို႔ေပမဲ့ကြ်န္ေတာ့္စကားေလးနဲ႔  ဆန္႔က်င္ဘက္လူမ်ားရွိခဲ့မယ္ဆိုရင္   ကြ်န္ေတာ္ေတာင္းပန္ပါတယ္။ တိုးတက္တဲ့ႏိုင္ငံမွာ ေနရျပီး  အရာရာတိုင္း တိုးတက္ေျပာင္းလဲ ေနေတာ့ အမိျမန္မာျပည္ရဲ႕ ယဥ္ေက်းမွဳ ေလးေတြကို ေမ့ေနမွာ စိုးရိမ္မိလို႔ပါ။ေနာင္လာမဲ့  မ်ိဳးဆက္ ေလးေတြလည္း ကင္းကြာေနေတာ့ ျမန္မာယဥ္ေက်းမွဳ႕ကို မသိလိုက္မွာ စိုးလို႔ပါဗ်ာ။ ဘယ္ႏိုင္ငံ ဘဲေရာက္ေရာက္ ဘယ္ဘာသာ စကားဘဲ ေျပာေျပာကိုယ္ဟာ ျမန္မာဆိုတာ မေမ့ၾကပါနဲ႔။ ေက်ာင္းေတြ/ အလုပ္ေတြမွာ ဘယ္ဘာသာစကားမ်ိဳးဘဲ ေျပာေျပာ အိမ္ေရာက္ရင္ ေတာ့ မိသားစုေလး ျမန္မာစကား / ျမန္မာ့ ယဥ္ေက်းမွဳ႕ေလးကို ဆက္လက္ ထိန္းသိမ္း ေပးၾကပါဗ်ာ။

      ခေလးငယ္မ်ားကိုလည္း ဘာသာတရား ရိုေသကိုင္းရွိဳင္း တတ္ေအာင္ မိဘ/ဆရာမ်ားကို  ရိုေသတတ္ေအာင္ ေက်းဇူးရွင္ေတြကို ေက်းဇူးသိတတ္ေအာင္  သင္ေပးဘို႔လည္း  တိုက္တြန္းပါရေစဗ်ာ။ တစ္ဦးေပၚတစ္ဦး ေလးစားတတ္တဲ့စိတ္ ရိုင္းပင္း ကူညီတတ္တဲ့စိတ္ စာနာနားလည္ ေပးတတ္တဲ့စိတ္ မ်ားရွိဘို႔  မိဘတိုင္း တာဝန္ရွိတယ္လို႔  ကြ်န္ေတာ္ ယံုၾကည္ပါတယ္။

မိသားစုတိုင္း ေပ်ာ္ရႊင္ျငိမ္းခ်မ္းေသာ   ဘဝေလးကို ပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ၾကပါေစ။
ကြ်န္ေတာ့္ စာသားမ်ားဟာ ကဗ်ာမဆန္လို႔ သင့္ရင္ထဲမွာ   ျမွားတစ္စင္း (သို႔) ဓားတစ္လက္ကဲ့သို႔ ထိရွသြားခဲ့ရင္ ကြ်န္ေတာ့္ ရင္ထဲက ေမတၱာေစတနာေတြနဲ႔  ျပန္လည္ေမတၱာပို႔ရင္း ကုသေပးမွာပါ။

ေလးစားစြာျဖင့္
အလြမ္းျမိဳ႕ေလး

No comments: