Showing posts with label ကိုယ္ပိုင္ခံစားမွဳ. Show all posts
Showing posts with label ကိုယ္ပိုင္ခံစားမွဳ. Show all posts

Sunday, 26 June 2016

အဆံုးသတ္


လမ္းခြဲျခင္းဆိုတာ ဝမ္းနည္းဖို႔ မဟုတ္ေသာ္လည္း
မ်က္ရည္ဥေလးေတြ တြဲခိုခဲ့တယ္။
-
သံေယာဇဥ္ဆိုတာလည္းက ျဖစ္တည္ဖုိ႔ ခဲယဥ္းသလို
ျဖတ္ဖုိ႔လည္း ခက္ခဲပါတယ္။
-
ေလာကၾကီးမွာ ကိုယ္ျဖစ္တာေတြထက္ ျဖစ္သင့္တာကိုေရြးရတဲ့အခါ
နာက်င္စရာေတြ ရင္မွာအျပည့္ပိုက္လို႔
တိတ္တဆိတ္ ထြက္ခြာရတာမ်ိဳးလည္း
ရွိေကာင္းရွိမယ္။
-
ႏွဳတ္မဆက္ဘဲ ထြက္ခြာခဲ့ရတယ္ဆိုတာ
မုန္း......လို႔မဟုတ္ဘူး
ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူေတြအေပၚ မနာက်င္ေစလိုတဲ့စိတ္
နာက်င္စရာဟူသမွ် ကိုယ္တစ္ေယာက္သာ ယူလိုတဲ့စိတ္
အရာရာကို အရွံဳးေပး အားလံုးကိုေအးခ်မ္းေစခ်င္တဲ့စိတ္
ဒီစိတ္အားလံုးရဲ႕ အဆံုးသတ္က
ကိုယ္ႏွဳတ္ဆိတ္ေနျခင္း.......ပါဘဲ။
-
အခ်စ္ေတြ နစ္ကာထားမိေတာ့
က်မ ျပိဳလွဲ နာက်င္ဖူးတယ္
အဆံုးသတ္က
က်မ..ေနတတ္..ေက်နပ္..ေနပါျပီ။


-
အလြမ္းျမိဳ႕ေလး
26-6-2016

Tuesday, 21 June 2016

က်မ...သူတို႔ကိုခ်စ္တယ္

အသက္အရြယ္ရလာတာနဲ႔ ေနထိုင္ရပ္တည္ ေျပာဆိုမွဳ႕ေတြကလည္း သူ႔အလိုလိုေျပာင္းလဲလာတယ္။တစ္ျခားသူေတာ့ မသိ။က်မကေတာ့ အသက္ၾကီးလာတာနဲ႔အမွွွ်စကား နည္းလာတယ္အေဖာ္မ်ားျပီးလူမ်ားတာ သိပ္မၾကိဳက္ေတာ့ဘူး။
ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ေနခ်င္လာတယ္။ကိုယ္မဖိတ္ေခၚဘဲၾကံဳလာရတိုင္း ျပသနာတိုင္း ေခါင္းေအးေအးနဲ႕ ေျဖရွင္းတတ္လာတယ္။ေဒါသ
ေမာဟ ေလာဘ နည္းလာတယ္။ခြင္လႊတ္သင့္တာ ခြင့္လႊတ္ ဥပကၡာျပဳသင့္တာ ဥပကၡာျပဳ တတ္လာတယ္။  ျဖစ္သမွ် ၾကံဳသမွ်တိုင္းအေပၚ တရားသေဘာထည့္ ေတြးတတ္လာတယ္။

အခ်ဳပ္အားျဖင့္ေျပာရရင္ ဒါေတြအားလံုးဟာ ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ ဘဝအေတြ႔ၾကံဳ
ၾကံဳေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ ေပါင္းသင္းမ်ိဳးစံု
ရရွိခဲ့တဲ့ သင္ခန္းစာေတြရယ္
အသက္အရြယ္ေၾကာင့္လို႔ဘဲ ထင္မိတယ္။
ခုရက္ပိုင္းေတာ့ သူတို႔ေလးေတြကို က်မ ခ်စ္တတ္လာတယ္။
တစ္ခါမွ လွည့္မၾကည့္ဖူးဘဲ က်မရဲ႕ စိမ္းကားျခင္း ရက္စက္ျခင္းနဲ႔
က်မ ေမတၱာကို မရရွိသူေတြ။
ခုေတာ့ သူတို႔ေလးေတြ ကံေကာင္းလာျပီ။ 
က်မသူတို႔အေပၚ ခင္မင္စျပဳလာျပီ..ခ်စ္တတ္လာျပီ။
ခုရက္ပိုင္းသူတို႔ေလးကိုအေတာ္ေလး ႏွစ္သက္ျမတ္ႏိုး ခ်စ္လာမိတယ္။
သူတို႔ေလးေတြ ပြင့္လာ သီးလာတာေလးကိုၾကည္ျပီး 
ေက်နပ္ေနမိတယ္။ ျပံဳးေနမိတယ္။ သေဘာက်ေနမိတယ္။
သူတို႔ေလးေတြက က်မစိတ္ကို ဆန္းလန္းေစတယ္
ေအးျမေစတယ္ ျငိမ္းခ်မ္းေစတယ္။ 
ဒါ႔ေၾကာင့္ ........က်မ သူတို႔ကို ခ်စ္တယ္။ 
သူတို႔ရဲ႕ သန္႔ရွင္း/ရွင္သန္ တာဝန္ကို က်မယေန႔ကစ အျမဲ
ဂရုစိုက္ေပးေတာ့မယ္။

21-6-2016
အလြမ္းျမိဳ႕ေလး
 -






....ေမေမ့သားသို႔....

ေၾကာက္တတ္ရင္လႊဲ ရဲတဲ့သူ မင္းျဖစ္တဲ့
သိပ္ဟုတ္တာေပါ့
သားေရ.....အေမဘဝအတြက္မဟုတ္ဘူး
အေမ့သား အနာဂါတ္အတြက္
အေမ မင္းျဖစ္ေအာင္ မေၾကာက္ဘဲ ၾကိဳးစားေတာ့မည္။
-
သားဆိုတာ အေမ့အတြက္အား
သိပ္ဟုတ္တာေပါ့
သားေရ.......အေမ့အတြက္အားဆိုတာ
အေမဘဝမွာ သားရွိမွျဖစ္မွာ။
အေမက သားကိုအားကိုးခ်င္လို႔ အေမ့အတြက္အားလို႔
ေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး။ 
သားရွိေနရင္
အေမ အရာရာအတြက္ ရင္ဆိုင္ရဲလာတယ္
အေမ့သားအတြက္ အေမက အားျပည့္ေနတာပါ
အဲတာ အေမ သားကိုခ်စ္တဲ့စိတ္ေၾကာင့္ဘဲ။
-
မိဘတိုင္းက သားသမီးကိုခ်စ္ၾကသည္
ထို႔ထဲထို႔ထဲတြင္
အေမ့သားကို အေမ..အတိုင္းမဲ့...ခ်စ္သည္။
 
21-6-2016
အလြမ္းျမိဳ႕ေလး 


 
-
 

Monday, 20 June 2016

...............ပံ်သန္းျခင္း..........

...............ပံ်သန္းျခင္း..........


အဆိုးေတြၾကံဳလာလည္း ခဏေပါ့
အေကာင္းေတြၾကံဳလာလည္း ေက်နပ္ေပါ့
ရတာမလို လိုတာမရ ေဟာဒီဘဝထဲမွာ
လက္ရွိအေျခေနက အေကာင္းဆံုးပါ။
-
ငိုခ်င္ေနလား ငိုပစ္လိုက္
ငိုျပီးရင္ ရီ(ရယ္)ရလိမ့္မယ္..
က်ရွံဳးသြားလား ခဏေပါ့
ရွံဳးနိမ့္ျခင္းရဲ႕ေနာက္မွာ ေအာင္ျမင္ျခင္းရွိတယ္
အဓိက..တစ္ဖန္ျပန္ၾကိဳးစားခ်င္စိတ္ရွိဖို႔ဘဲ။ 
-
ေတြးေၾကာက္ေနလို႔မွ မျဖစ္တာ
လွဲက်ရာေနရာကထ
စိတ္ဓါတ္ကိုျမင့္တင္
ဘဝအတြက္ ေရရွည္ေတြးလို႔
ေမာမန္းျပီး အားအင္ကုန္ခမ္းေနပါေစ
က်မ.......ပံ်သန္းရဦးမည္။
.
.
20-6-2016
အလြမ္းျမိဳ႕ေလး
ဓါတ္ပံုကို Google က ကူးယူထားပါသည္။

Wednesday, 15 June 2016

ျပံဳးေနဦးမွာပါ


ဘဝခါးေတြၾကံဳရတုန္းကလည္း က်မ ငိုေၾကြးဖူးတယ္
ေနာက္- ဘဝေလးေတြ ခ်ိဳလာျပန္ေတာ့ က်မေက်နပ္မိတယ္။
ဒါေပမဲ့ေလ အခါးအခ်ိဳေတြၾကား
အခ်ိဳးက်စြာ ေနတတ္ဖို႔ သိပ္အေရးၾကီးတာမို႔
စိတ္ဓါတ္ကိုျမင့္တင္ 
ေကာင္းတာကိုေတြး ေကာင္းတာကိုလုပ္ ေကာင္းရာကိုၾကံ
အရာရာမွာ သီခံရင္း ေလာကဓံရဲ႕လွည့္ကြက္
အျငိဳးအေတးေတြၾကား
အလြမ္း......ျပံဳးေနဦးမွာပါ။


15-6-2016
အလြမ္းျမိဳ႕ေလး

Sunday, 2 February 2014

ေတြးမိေတြးရာ က်မစိတ္ကူးမ်ား

ဒါစာေလးေတြက က်မေတြးမိေတြးရာေလးေတြကို မိမိတစ္ဦးတည္း အျမင္ျဖင့္
ေရးသားထားျခင္းျဖစ္သည္။
 
 
 
 
 စာဖတ္သူမ်ားကို အစဥ္ေလးစားခ်စ္ခင္လွ်က္
အလြမ္းျမိဳ႕ေလး
3-2-2014
3-30Am
 
 
 

Monday, 19 August 2013

က်မရဲ႕ ကံေကာင္းျခင္း..



က်မဘဝ သိပ္ကံေကာင္းခဲ့တယ္။ေငြေၾကးမခ်မ္းသာပါဘူး။ျပည့္စံုသူလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ဒါေပမဲ့ သူမ်ားေတြ ၾကံဳေတြရတဲ့ ဒုကၡေတြတိုင္းက်မ ကင္းေဝးခဲ့တယ္။တစ္ေန႔ေန႔ေတာ့ ၾကံဳရမွာပါေလ။ ဒါေပမဲ့ ျပီးခဲ့ တာေတြ    ျပန္ေတြး မိတိုင္းက်မ (ကံေကာင္းခဲ့တယ္)လို႔ေျပာလို႔ရသလို (ေက်းဇူးေတာ္) လို႔လည္းေျပာ လို႔ရပါတယ္။

က်မလည္း ကရင္ျပည္နယ္ဆိုတဲ့လူေတြေျပာတဲ့ အမဲေရာင္နယ္ေျမ ဆိုလားဘာလား အဲဒီကၾကီးျပင္း လာသူပါဘဲ။ ဒါေပမဲ့ လူေတြေျပာတဲ့ စစ္သားေတြ မုဒိမ္းက်င့္တယ္ဆိုတာလည္း မခံဖူးသလို တိုက္ပြဲနဲ႔လည္း

မၾကံဳဖူးပါဘူး။စစ္တပ္အေျပာင္းအေရႊ႕ေတြနဲ႔ေတာ့ ခဏခဏ ဆံုဖူးေပမဲ့ က်မ တို႔ေတြကမိတ္ေဆြေတြျဖစ္ခဲ့
 ၾကပါတယ္။အဲတာကလည္း က်မအတြက္ (ကံေကာင္းျခင္း)နဲ႔ ေက်းဇူးေတာ္ပါဘဲ။

ျပီးေတာ့ ရပ္ကြက္အလိုက္ ဆိုးဝါးစြာ ရွိဳ႕မီးေလာင္တာရယ္ ေရၾကီးတာေတြ ဘဝေတြ ပ်က္သုန္းေစတဲ့ မုန္တိုင္းနဲ႔လည္း က်မ ဒီအသက္ရြယ္ထိ တစ္ခါမွ မၾကံဳဖူးေသးပါဘူး။အဲတာကလည္း က်မ အတြက္ (ကံေကာင္းျခင္း ) နဲ႔ ေက်းဇူးေတာ္ပါဘဲ။


ေနာက္ျပီး ေရာဂါဆိုးေတြဆိုတဲ့ ကင္ဆာ TB ..B...C..HIV အဲဒီေရာဂါေတြန႔ဲ လည္းက်မ ယခုခ်ိန္ထိ ကင္းေဝးစြာ ေနခြင့္ရတာလည္း က်မအတြက္ ကံေကာင္းျခင္းနဲ႔ ေက်းဇူးေတာ္ပါဘဲ။အဲဒီအတြက္လည္း က်မဟာ (ကံေကာင္းျခင္း)နဲ႔ ေက်းဇူးေတာ္ကို ဆက္လက္ခံစားခြင့္ရေနသူပါ။

ေနာက္ျပီးေတာ့ သားသမီးကို စြန္႔ပစ္တဲ့မိဘ .. အေဖက လူဆိုး အေမက သစၥာပ်က္ အိမ္ေထာင္ေရးျပိဳကြဲ အဲလိုမိသားစုထဲလည္း က်မ မေမြးဖြားခဲ့ရတာ က်မအတြက္ ကံေကာင္းျခင္းတစ္ခုပါဘဲ။အဲဒီဟာလည္း က်မအတြက္ (ကံေကာင္းျခင္း) နဲ႔ ေက်းဇူးေတာ္ ေတြဘဲေပါ့။

ဘာဘဲေျပာေျပာ က်မ ေတြးမိတာေလးေတြ ခုလိုခ်ေရးမိရင္း ေက်းဇူးတင္ထိုက္သူ အားလံုးကို ေက်းဇူး တင္မိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေသခ်ာတာတစ္ခုက  တစ္ေန႔ .... က်မတို႔အားလံုးဟာ ေသျခင္းတရားနဲ႔ မလြဲမေသ ရင္ဆိုင္ၾကရမွာဘဲ။က်မ ဒီေန႔ေကာင္းေနေပမဲ့ နက္ျဖန္ဘာျဖစ္မယ္ဆုိတာ ဘယ္သူမွမေျပာႏိုင္သလို က်မ ကိုယ္တိုင္လည္း မသိပါဘူး။ဒါေၾကာင့္ ယေန႔ထိအသက္ရွင္ခြင့္ရစဥ္အခ်ိန္ေလး ေတြးမိတာေလးေတြ စိတ္ထဲရွိတဲ့အတိုင္း ေရးခ်မိသည္။


အရာရာအားလံုးဟာ က်မအတြက္  ( ကံေကာင္းျခင္းရယ္ ) ေက်းဇူးေတာ္ေတြေၾကာင့္ပါဘဲလို႔......


စာဖတ္သူမ်ား ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာ က်န္းမာခ်မ္းသာၾကပါေစ။
ေမတၱာျဖင့္
အလြမ္းျမိဳ႕ေလး
19-8-2013

Friday, 29 March 2013

တစိမ္းလိုဘဲဆက္၍ေနမယ္(ေပါက္ကြဲသံ)


သူငယ္ခ်င္းေရ....
ခြဲခြာခ်ိန္တုန္းက ဒို႔ေတြခြဲခြာၾကရသလို
ေတြဆံုခ်ိန္ေရာက္တုန္းက ဒို႔ေတြ ေတြ႔ဆံုၾကခဲ့ျပီ။
ခုေတာ့လည္း ေနာက္တစ္ဖန္  ခြဲခြာခ်ိန္ေရာက္ျပန္ေတာ့လည္း
အားတင္းျပီး ငါတို႔ေတြ ခြဲခြာၾကရဦးမွာေပ့ါ။
ငါ့ရဲ႕ အသိစိတ္ထဲ အေတြးထဲ  နင္ဟာငါ့သူငယ္ခ်င္းဘဲ.....
ဒါေပမဲ့ တစ္ေန႔ျပန္ဆံုခဲ့ၾကရင္ ( တစိမ္းလိုဘဲဆက္၍ေနမယ္)  သူငယ္ခ်င္းေရ။


ဖုန္းထဲမွ  က်မ ေဒါသကိုမထိန္းႏိုင္ဘဲ ေအာ္ပစ္လိုက္မိတယ္။ တဖက္လူေျပာစကားအဆံုးတြင္ က်မ ေဒါသေတြ ထိန္းသိမ္းမရေတာ့ပါ။

@@@ မိညိဳ ဆိုတဲ့  သူမ@@@ သူမအေၾကာင္းကို က်မ မိတ္ေဆြေတြဆီကတဆင့္ ခဏခဏၾကားခဲ့ဖူးတယ္။ ဒါေပမဲ့ က်မ သူ႔မနဲ႔ အျပင္မွာ တစ္ခါမွမဆံုခဲ့ဖူးေသးပါ။ လူတိုင္းကေျပာလာတဲ့ သူမရဲ႕ ၾကမ္းတမ္းတဲ့စရိုက္ အသိပညာမဲ့တဲ့ အျပဴမူေတြ ရိုင္းစိုင္းတာေတြကို က်မ မၾကာခဏၾကားဖူးေပမဲ့ က်မ စိတ္ဝင္စားမဳွ႕ မရွိသလို သူမကို အျပစ္မျမင္ခဲ့ပါ။ သူတို႔မိသားစုေလး သူတို႔အိမ္ေထာင္ေလး ေပ်ာ္ရႊင္သာယာတာေလးကိုဘဲ က်မ ၾကားခ်င္မိတာေတာ့ က်မ ရင္ထဲကဆႏၵေပါ့။ ဒါေပမဲ့ က်မ ၾကားခဲ့ရတဲ့ သတင္းတိုင္းဟာ က်မစိတ္ကိုပိုမို ထိခုိက္နာက်င္ေစခဲ့တာ အမွန္ပါ။


မိညိဳဆိုတဲ့သူမ ဆိုသူကေတာ့ ေဇာ္ေလးရဲ႕ အမ်ိဳးသမီးပါ။ေဇာ္ေလးဆိုတာက က်မရဲ႕ အခင္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းပါ။ ေဇာ္ေလးနဲ႔ က်မဟာ ဟိုဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ကတည္းက ကြဲကြာခဲ့ၾကတဲ့ အရမ္းခင္ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြေပါ့။ ခုဆိုျဖင့္ ေဇာ္ေလးမွာ သားေလး  ( ၂ )ေယာက္ရွိသလို က်မမွာလည္း ကိုယ္ပိုင္ေပ်ာ္ရႊင္စရာ မိသားစုေလးနဲ႔ ကိုယ္စီကိုယ္စီ ဘဝကို  ေန႔စဥ္ျဖတ္သန္း ေနၾကသူေတြပါ။ဒီလို ဘဝေတြမွာ မ်ိဳးစံုက်င္လည္ၾကရင္း ေဇာ္ေလးနဲ႔က်မ ေဝးကြဲခဲ့တာ (၁၁)ႏွစ္ၾကာခဲပါျပီ။ ဒီ (၁၁)ႏွစ္ၾကားမွာ က်မတို႔ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ အဆက္သြယ္မရ ျပတ္ေတာက္ေနခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ က်မရဲ႕သူငယ္ခ်င္းကုိ က်မ အျမဲသတိရသလို သူလည္းက်မကို သတိရေနမယ္လို႔ က်မအျမဲ ယံုၾကည္ခဲ့တယ္။


ေဝးကြာအဆက္ျပတ္တဲ့ (၁၁)ႏွစ္အတြင္း ေဇာ္ေလးအေၾကာင္း က်မ ဘာမွမသိခဲ့ပါ။က်မဘက္က သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္မို႔ ၾကိဳးစား ဆက္သြယ္ခဲ့ေပမဲ့ ဆက္သြယ္မွဳ႕မရခဲ့ပါ။ ကံစီမံရာအတိုင္း က်မတို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေဝးခဲ့ၾကရ တာဘဲေလ။ဘယ္တတ္ႏိုင္ပါ့မလဲ။


တိုးတက္လာတဲ့ က်မတို႔ျမန္မာျပည္ၾကီးမွာ ကိုယ္စီကိုယ္စီ ဟန္းဖုန္းေတြသံုးေနၾကျပီမို႔ တစ္ေန႔ က်မသူငယ္ခ်င္းေဇာ္ေလးနဲ႔ က်မ ျပန္ဆံုဖို႔  အေၾကာင္းရယ္ဖန္လာေတာ့ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္က က်မကုိ သူ႔ဖုန္းနံပါတ္ေလးေပးလာခဲ့တယ္။က်မ အတိုင္းမသိေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့တယ္။


(၁၁)ႏွစ္ၾကာ ေဝးကြာေနတဲ့ က်မကုိအရမ္းခင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ က်မအဆက္သြယ္ျပန္ရ ဖုန္းေျပာရတာ သူငယ္ခ်င္းေတြအေပၚတြယ္တာတတ္သူတိုင္း သံေယာဇဥ္ၾကီးသူတိုင္း နားလည္ ခံစားေပးတတ္ၾကပါမွာ။ က်မရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳ႕ေတြ ဘယ္ေလာက္ထိ အရွိန္ျပင္းခဲ့လဲဆိုတာ။


ေဇာ္ေလးနဲ႔ က်မတို႔က အရမ္းခင္ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ။ေဇာ္ေလးက က်မေမာင္အငယ္ဆံုးနဲ႔လည္း အရမ္းရင္းႏွီးသလို က်မတို႔ အိမ္ထဲဝင္ထြက္သြားလာတဲ့ မိသားစုဝင္လို  ျဖစ္ေနေတာ့ က်မသူ႔ကို သူငယ္ခ်င္းစာရင္းထဲက ထုတ္ပစ္ဖို႔ဆိုတာ အေၾကာင္းျပခ်က္ မခိုင္လံုဘဲနဲ႔ေတာ့ လြယ္လြယ္နဲ႔ရယ္ မျဖစ္ႏိုင္။ဒါေပမဲ့ ခု ... က်မ ကိုယ္တိုင္ဆံုးျဖတ္ ခဲ့ျပီးပါျပီ။ ဟုတ္ပါတယ္ သူဟာ က်မရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေကာင္း သူငယ္ခ်င္းေဟာင္း မျဖစ္သင့္ မျဖစ္ထိုက္ေတာ့ပါဘူး။ က်မ စိတ္ထဲကေတာ့ သူငယ္ခ်င္း စာရင္းထဲကပါ  က်မသူငယ္ခ်င္း  ေဇာ္ေလးကို  အားနာမွဳ႕  စိတ္မေကာင္းမွဳ႕နဲ႔   ရက္စက္စြာ ထုတ္ပယ္လိုက္ျပီ။


ဟုတ္တယ္.... ဟုတ္တယ္... က်မ ခေလးဆန္တာ မဟုတ္ဘူး။ လုပ္သင့္တာကို လုပ္လိုက္တာဘဲလို႔ ခံယူလိုက္တယ္။ အစကသာ က်မဒီလို သိခဲ့ရမယ္ဆို  က်မ သူငယ္ခ်င္းေဇာ္ေလးကို  က်မျပန္ဆက္သြယ္လုပ္ျဖစ္မွာ မဟုတ္ဘူး။ တကယ္ေတာ့ က်မလိုခ်င္တာ ပြင့္လင္းတဲ့ခင္မင္မွဳ႕  ရိုးသားတဲ့ခင္မင္မွဳ႕  ယံုၾကည္ရတဲ့ခင္မင္မွဳ႕ပါ။


မိန္းခေလးဆိုတာ  သဝန္တိုတတ္ၾကတယ္ဆိုတာ က်မ နားလည္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အမွားအမွန္ဆံုးျဖတ္တတ္တဲ့  ဦးေႏွာက္ရွိဖို႔ေတာ့ လိုတာေပါ့။ သဝန္တိုတယ္ ဆိုတာကလည္း တိုသင့္တဲ့ေနရာမွ တိုရမွာေလ။ ဒီလိုမွမဟုတ္  အေပါင္းေဖာ္မဲ့ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း ေနရမွာဘဲ။


ေဇာ္ေလးဖုန္းနံပါတ္ရျပီး  သာေၾကာင္းမာေၾကာင္း ဖုန္းေလး  ( ၂)ခါ ဆက္မိပါတယ္။ အမ္....ျပသနာက အဲမွာစေတာ့တာဘဲ။ က်မ တို႔ေတြ ကိုယ္စီသိေနတာဘဲ။သူမွာလည္း အိမ္ေထာင္နဲ႔ က်မမွာလည္း အိမ္ေထာင္နဲ႔။ျပီးေတာ့ က်မတို႔ေတြက တစ္ခ်ိန္က သူငယ္ခ်င္းေတြ။ ခ်စ္သူေတြေဟာင္းေတြမွ မဟုတ္ၾကတာ။ ဒီအေၾကာင္းေတြ ေဇာ္ေလးက သူ႔အမ်ိဳးသမီး မိညိဳကိုေျပာမျပထားတာလား။ မိညိဳကသိသိၾကီးနဲ႔ သဝန္တိုေနတာလား။


မိညိဳ.... ရွင္တရားလြန္ေနျပီထင္တယ္။ ရွင့္မို႔ မစဥ္းစားဘဲ ရက္ရက္စက္စက္ စြပ္စြဲရက္တယ္။ ရွင္ ဘာအေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔ မစဥ္းစားဘဲက်မ အေပၚစြပ္စြဲ  သူ႔အေပၚ သဝန္တိုေနတာလဲ။ က်မဟာ ျမန္မာျပည္ဖြာ ျမန္မာမိန္းခေလးပါ။ မိဘရဲ႕ ဆံုးမသြန္သင္မွဳ႕ေအာက္မွာၾကီးျပင္းလာခဲ့တဲ့ သူပါ။ ရွင္ သဝန္တိုသလို ဘယ္ေတာ့မွမျဖစ္လာႏိုင္သလို ရွင္စိတ္ထဲထင္ေနသလို က်မ ဘယ္ေတာ့မွ လုပ္မွာမဟုတ္ဘူး။ရွင္ မရွက္ေပမဲ့ က်မ ရွက္တယ္။က်မတို႔က လူခ်မ္းသာေတြမဟုတ္ေပမဲ့ ကိုယ့္မာန ကိုယ့္နာမည္ေတာ့ ခ်မ္းသာေအာင္ေနတယ္။


အင္းေလ.... ရွင့္စိတ္ထဲထင္တာေတြနဲ႔ ရွင္သဝန္တိုေနရင္  မိညိဳ ရွင္ဘဲပင္ပန္းမွာေပါ့။ လူတစ္ေယာက္ကို အရမ္းခ်စ္ေတာ့လည္း ရွင္ ပင္ပန္းသလို  သူ႔အေပၚမယံုၾကည္မွဳ႕  သဝန္တိုမွဳ႕ေတြနဲ႔ ေန႔စဥ္ျဖတ္သန္းေနရင္ ရွင္ဘဲ ပင္ပန္းမွာဘဲ။ျပီးေတာ့ ရွင္မသိတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို  ရွင္မုန္းေနတာလည္း ရွင့္အတြက္ အသက္တိုေဆးပါဘဲ မိညိဳရယ္။


ခု ရွင္တစ္ခါမွ မျမင္ဖူး သူ႔ အေၾကာင္းမသိဘဲ  ရွင္နဲ႔မိုင္ေပါင္းမ်ားစြာေဝးေနတဲ့  လူတစ္ေယာက္အေပၚ ရွင့္ရဲ႕ သဝန္တိုစိတ္နဲ႔ စြပ္စြဲတာ  ရွင္  ရူးေနလို႔ ဘဲေနမယ္။ မိတ္ေဆြေကာင္း သူငယ္ခ်င္းေကာင္းဆိုတာ  တန္ဖိုးမျဖတ္ႏိုင္တဲ့  ရတနာနဲ႔တူတယ္ဆိုတာ ရွင္ မသိလို႔ေနမွာပါ။


မိညိဳေရ  ရွင္သဝန္တိုတတ္တာ  က်မ အျပစ္မေျပာပါဘူး။ဒါေပမဲ့ စဥ္းစားဥဏ္ေလးေတာ့ ရွိဖို႔လိုတာေပါ့။ ရွင္သာေလ က်မလို မေတာက္တစ္ေခါက္  ကြန္ပ်ဴတာေလးသံုးတတ္မယ္ဆို  က်မ အလြမ္းျမိဳ႕ေလးဆိုတဲ့ ဘေလာ့ပိုင္ရွင္က  က်မရဲ႕အိမ္ဦးနတ္ကို ဘယ္ေလာက္ခ်စ္တယ္ဆိုတာ  ရွင္သိမွာပါ။ က်မရဲ႕ ခ်စ္ျခင္းေတြကို က်မရဲ႕ဘေလာ့ျဖစ္တဲ့  အလြမ္းျမိဳ႕ေလးထဲမွာ ဖြင့္ဟဝန္ခံထားတယ္။ ရွင္ အင္တာနက္ သံုးတတ္လာတဲ့တစ္ေန႔  အလြမ္းျမိဳ႕ေလး ဘေလာ့ထဲက  က်မနဲ႔  က်မခ်စ္တဲ့မဟူရာ  အေၾကာင္းေလး  ဖတ္မိေအာင္ၾကိဳးစားပါ။ ရွင္ကိုသိေအာင္ေျပာျပဦးမယ္။ က်မေလ တေလာကလံုးမွာရွိတဲ့  အခ်မ္းသာဆံုးလူက သူစည္းစိမ္ပံုေပးပါမယ္ က်မခ်စ္တဲ့ မဟူရာေလးကို ေပးပါေတာင္းလာခဲ့ရင္ေတာင္  က်မ  မလဲေပးႏိုင္ဘူးဆိုတာ  ရွင့္ကိုသိေစခ်င္တယ္ မိညိဳရယ္။က်မတို႔ အိမ္ေလးက သိပ္သာယာတာ။ျပီးေတာ့ ၾကည္ႏူးစရာ ေပ်ာ္စရာေတြ အမ်ားၾကီးဘဲ။ ေငြေၾကးေတြနဲ႔  မတည္ေဆာက္ထားေပမဲ့  ေမတၱာ ဂရုဏာ သစၥာ နားလည္မွဳ႕ ယံုၾကည္မွဳ႕ ေဖးမမွဳ႕ အျပန္အလွန္ေလးစားမွဳ႕ေတြနဲ႔ တည္ေဆာက္ထားခဲ့တာပါ။ ေဆြမ်ိဳးေတြက တိုက္ခိုက္လာတဲ့ ေလမုန္တိုင္းနဲ႔  ဆံုခဲ့တာေတာင္  က်မတို႔အိမ္ေလး  မပ်က္စီးေအာင္ က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္ တြဲလက္ေတြနဲ႔  ကာရံထားခဲ့ၾကတာ။


ဒါေၾကာင့္  မိညိဳေရ...  ျပင္းထန္တဲ့ေလမုန္တိုင္း  ၾကီးမားတဲ့လွိဳင္းလံုးေတြနဲ႔  ၾကံဳခဲ့တာေတာင္ က်မတို႔  အိမ္ေလးမထိခိုက္ေစဖို႔ က်မတို႔ ႏွစ္ေယာက္  လက္ခ်င္းယွက္ျပီး  ကာကြယ္ခဲ့တာဘဲ။ ခုလို  ရွင္စိတ္ထဲ အေတြးထဲထင္ေနတဲ့  အမွိဳက္ေလးေလာက္နဲ႔  က်မတို႔ အိမ္ကေလးကို အမုိက္ခံျပီး က်မ မဖ်က္စီးပါဘူး။ က်မခ်စ္တဲ့ မဟူရာနဲ႔  က်မ( ၁) ရက္တာေလးေတာင္ ခြဲေနႏိုင္တာမဟုတ္ဘူး ... မိညိဳေရ ရွင့္ရဲ႕  ခပ္ညံ့ညံ့ အေတြးေတြနဲ႔  ပါတ္ဝန္းက်င္မွာက်မကို  မတိုက္ခိုက္ပါနဲ႔။ က်မကေလ ရွင့္လို လူတကာနဲ႔  ရန္မျဖစ္ရဲဘူး။ ရွင့္လို  တရပ္ကြက္လံုးနဲ႔   အဆင္မေျပတာ  မရွိခဲ့ဖူးဘူး။ ရွင့္လို  အသိမဲ့တဲ့ လုပ္ရပ္ေတြ မလုပ္ခဲ့ဘူး။


မိညိဳေရ...  အိမ္ေထာင္သည္ ဘဝမွာ သဝန္တိုတာ အခ်စ္မဟုတ္ဘူးကြဲ႔။ သဝန္တိုတာ မိသားစုအတြက္  ျပသနာရဲ႕ အစဆိုတာ  မွတ္ထားပါ။ရွင္ ခုလို မဆင္ျခင္ဘဲ သဝန္တိုတတ္လို႔ က်မရဲ႕  သူငယ္ခ်င္း စာရင္းထဲကေန  ရွင့္ခ်စ္တဲ့  က်မရဲ႕သူငယ္ခ်င္းေဟာင္း  ေဇာ္ေလးကို အျပီးအပိုင္ထုတ္ပစ္လိုက္ျပီ  မိညိဳ။ေလာကမွာ မိတ္ေဆြေကာင္း သူငယ္ခ်င္းေကာင္းဆိုတာ ရွားတယ္ဆိုတာ ရွင္ ပတ္ဝန္းက်င္နဲ႔ အဆင္ေျပေအာင္  ေနတတ္လာရင္ ရွင္သိလာမွာပါ။


ရွင့္ရဲ႕  မစဥ္စားဘဲ သဝန္တိုတတ္တဲ့ စိတ္ေၾကာင့္  ရွင့္ခ်စ္တဲ့လူမွာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ဆံုးရွံဳးသြားရျပီ..... ....က်မ ဘက္ကေတာ့ရွင္ေျပာသမွ်  ရွင္စြပ္စြဲသမွ်  ျပံဳးျပံဳးေလးန႔ဲ  ခြင့္လြတ္ေနပါတယ္။ က်မ ကံေကာင္းပါတယ္။ က်မ မိတ္ေဆြထဲ  ဒီလိုမိတ္ေဆြမ်ိဳးကို ေစာစီးစြာ  ပယ္ထုတ္ႏိုင္ခဲ့လို႔ဘဲ။


က်မ  ကံေကာင္းခဲ့ေပမဲ့..... ရွင္ခ်စ္တဲ့လူမွာေတာ့  ရွင့္ရဲ႕  သဝန္တိုစိတ္ေၾကာင့္  သူငယ္ခ်င္းေကာင္း  ဆံုးရွဳံးသြားရျပီ  မိညိဳေရ.........

သူငယ္ခ်င္းေဇာ္ေလးေရ ............. တစ္ေန႔ဒို႔တစ္ေတြ  အမိေျမမွာ  ျပန္ဆံုၾကတဲ့ခါ .... အစိမ္းေတြလိုဘဲ ဆက္၍ေနမယ္။  

ပုိစ့္သည္  က်မ၏  ခံစားခ်က္ ျဖစ္သည္။ (ေဇာ္ေလး)နာမည္သာေျပာင္းထားပါသည္။ ျဖစ္ရပ္အားလံုးသသည္ က်မ၏ ရင္တြင္းခံစားခ်က္ ျဖစ္သည္။



စာဖတ္သူ မိန္းခေလးတိုင္းလည္း  အေၾကာင္းမဲ့  သဝန္တို အျပစ္ရွာ  ရန္လိုျခင္းမ်ားကို ဆင္ျခင္ပါ။ အေၾကာင္းမဲ့  သဝန္တို အျပစ္ရွာ  ရန္လိုျခင္းမ်ားေၾကာင့္  မိတ္ေဆြေကာင္း သူငယ္ခ်င္းေကာင္းမ်ား  ဆံုးရွံဳးတတ္သလို  မိမိအိမ္ေထာင္ေရးလည္း  မေပ်ာ္ရႊင္ျဖစ္တတ္သည္ကို  သတိျပဳႏိုင္ရန္  ဒီပိုစ့္ေလးကေန သတိေပး  လိုက္ပါတယ္။



စာဖတ္သူမ်ားကို အစဥ္ေလးစားလွ်က္
အလြမ္းျမိဳ႕ေလး 
29-03-2013

Thursday, 21 February 2013

အမွားကိုျပင္ဆင္ႏိုင္ခဲ့ျခင္း !!! ခြင့္လြတ္ပါ အေဖ



ဒီေန႔ က်မ အသိတစ္ခု  အေတြးတစ္ခုရခဲ့တယ္။ အဲဒီအတြက္ က်မသူငယ္ခ်င္း  -- နန္းေထြ-- ကိုေက်းဇူးတင္မိပါတယ္။ ဦးစြာပထမ က်မသူငယ္ခ်င္း -- နန္းေထြး-- အေၾကာင္းေလး ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ --နန္းေထြး--ဆိုတဲ့က်မ  သူငယ္ခ်င္းက  သိပ္ခ်စ္စရာေကာင္းတယ္။ ခ်စ္စရာေကာင္းတယ္ဆိုလို႔  ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ  ေခ်ာတာ လွတာကို  က်မေျပာတာမဟုတ္ပါ။ က်မသူငယ္ခ်င္းရဲ႕  စိတ္ထားေလးေၾကာင့္  သူမဟာ  ခ်စ္စရာေကာင္းသူတစ္ဦးလို႔  က်မေျပာခ်င္တာပါ။ က်မ သူငယ္ခ်င္းမို႔  ပိုေျပာျခင္း  ခ်ီးမြမ္းျခင္းမဟုတ္ပါ။

က်မသူငယ္ခ်င္းေလးဟာ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာထက္ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာလွပျပီး ခ်စ္စရာေကာင္းသူ  တစ္ဦးျဖစ္ပါတယ္။ သူမမွာမနာလိုဝန္တိုစိတ္ သူတစ္ပါးအေပၚမေကာင္းၾကံတဲ့စိတ္ သူတစ္ပါး အေၾကာင္းမေကာင္းေျပာ အျပစ္တင္ခ်င္စိတ္ မရွိပါ။ မိသားစုေတြအေပၚလည္း တာဝန္သိ ေက်ဇူးဆပ္ အနစ္နာခံတတ္သူ တစ္ဦးလည္းျဖစ္တယ္။ ဘယ္သူေတြသူ႔ကို ဘယ္လိုဘဲအျပစ္တင္ေနပါေစ သူမွာျပန္လည္ တုန္႔ျပန္ခ်င္စိတ္ မရွိခဲ့ပါဘူး။ ျပီးေတာ့ က်မသူငယ္ခ်င္းေလးဟာ ဘာသာတရားကို တကယ္ ၾကည္ညိဳေလးစားျပီး ဘုရားတရားကို ရင္မွာတည္ထားတတ္သူပါ။ က်မသူ႔ကို သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ထက္ ညီအစ္မလို ခ်စ္တယ္။ သူ႔ေနထိုင္ရပ္တည္ လုပ္ေဆာင္မွဳ႕နဲ႔  သူစိတ္ထားကို  ေလးစားတယ္။ခုလို သူ႔အေၾကာင္း ဦးစြာေျပာျပရတယ္ဆိုတာကလည္း သူ႔ေၾကာင့္  က်မ အသိေတြ အမွန္ျပန္ရခဲ့တာမို႔ပါ။

ဒီေန႔သူ႔ေၾကာင့္ က်မစိတ္မွာစြဲျပီး ခံစားေနရတဲ့ စိတ္ေဝဒနာကို သက္သာမွဳ႕ရေစခဲ့ပါတယ္။ က်မစိတ္ထဲမွာ အျပစ္ျဖစ္ေစတဲ့  စိတ္မ်ိဳးတစ္ခု စြဲကပ္ခံစားေနခဲ့ရတယ္။ လူဆိုတဲ့ သတၱဝါကလည္း ခက္သားဘဲေလ။ ခံစားတတ္တယ္ နာက်င္တတ္တယ္ ငိုေၾကြးတတ္တယ္။ ရယူရတယ္ ေပးဆပ္ရတယ္ ေက်နပ္ရတယ္။ 

@@@ထို႔အထဲမွာမွ  က်မရဲ႕စိတ္မွာ မေကာင္းတဲ့အစြဲျဖစ္ပံုက ဒီလို@@@

ျပီးခဲ့တဲ့ ေဖေဖာ္ဝါရီ (၁၂)ရက္ေန႔က အလွဴငယ္ေလးတစ္ခု က်မ  ျပဳလုပ္ခဲ့တယ္။ ဒီအစီစဥ္ ျဖစ္ေျမွာက္ဖို႔အတြက္ က်မကိုယ္တိုင္ (၁)လၾကိဳတင္ျပင္ဆင္ျပီး ျပည္တြင္းရွိ မိဘမ်ားထံ အေၾကာင္းၾကားခဲ့တယ္။ က်မ ျပဳခ်င္တဲ့ စိတ္ဆႏၵကိုလည္း ေျပာျပခဲ့တယ္။ မိဘေတြက က်မ လုပ္ခ်င္တာေလးကို ခြင့္ျပဳ အားေပးခဲ့ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ အစီစဥ္ေလးေတြခ်ခဲ့ျပီး အလွဴလုပ္မဲ့ျခံရွိရာ ျမိဳခံမိတ္ေဆြေတြကို က်မ အကူညီေတာင္းခဲ့တယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ လက္ရွိက်မက ဘဝရပ္တည္မွဳ႕အတြက္ ခႏၶာတာဝန္ထမ္းေဆာင္ရင္း ျပည္ပတစ္ေနရာကို ေရာက္ေနလို႔ပါဘဲ။ ဒီလိုနဲ႔ဘဲ  အလွဴရက္နီးလာေတာ့ အလွဴလုပ္မဲ့ျခံေလးထဲမွာဘဲ မထင္မွတ္တဲ့ ျပသနာအေသး တစ္ခုျဖစ္ေပၚခဲ့တယ္။အဓိကကေတာ့ တစ္ဖက္ျခံက က်မျခံရဲ႕ေျမ (၃)ေပကို သူပို လိုခ်င္တဲ့ ျပသနာေလးပါဘဲ။ က်မဘက္ကေတာ့ အလွဴေလး အထေျမွာက္ေအာင္ျမင္ေစခ်င္တဲ့ စိတ္တစ္ခုတည္းရွိတာမို႔ တစ္ဖက္ျခံက လိုခ်င္တဲ့ေျမ (၃)ေပကို သူတို႔ဆႏၵေလးျပည့္ဝသြားေအာင္ လက္ခံျပီးစီစဥ္ေပးဖို႔ က်မအေဖကို ဖုန္းဆက္ျပီး ျခံေျမရွိရာကို သြားေပးဖို႔ အကူညီေတာင္းခဲ့ပါတယ္။အလွဴရက္ေလးလည္း အရမ္းနီးေနျပီမို႔ ၾကိဳတင္ သြားျပီး ေျမကိစၥေလးေရာ အလွဴကိစၥေလးပါ အျပီးစီစဥ္ေပးလို႔ရေအာင္ပါဘဲ။

က်မကေတာ့ တစ္ဖက္ျခံဟာ တစ္ေန႔က်ရင္ က်မရဲ႕အိမ္နီးခ်င္းျဖစ္လာမယ္ဆိုတာ က်မၾကိဳတင္ေတြးမိတယ္။ တစ္ေန႔ က်မတို႔ေတြဟာ အိမ္နီးခ်င္းျဖစ္လာခဲ့မွာ ေသခ်ာတယ္ဆိုရင္ က်မကေတာ့ ေကာင္းတဲ့အိမ္နီးခ်င္းဘဲ လိုခ်င္မိတာမို႔  အေဖ့ကို သူတို႔ဆႏၵေလးျပည့္ေအာင္ စီစဥ္ေပးဖို႔  ဖုန္းထဲကေတာ့ေျပာခဲ့ပါတယ္။လက္ရွိ တစ္ဖက္ျခံပိုင္ရွင္ဟာ သူ႔အသိစိတ္ထဲ က်မျခံကဒီေျမေလး (၃)ေပကို လိုခ်င္တပ္မက္စိတ္မ်ားလာခဲ့ရင္ လတ္တေလာမွာ သူ႔ဘဝေလးဟာ မေအးခ်မ္းႏိုင္ဘဲ ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း ဒီအေတြး ဒီအသိစိတ္နဲ႔ ပူေလာင္ေနမွာ ဧကန္မုခ်မလြဲပါ။

သူ႔အသိစိတ္ထဲ ေန႔စဥ္ဒီေျမေလးရဖို႔ ေတြးေနမိမွာ ေသခ်ာပါတယ္။ေလာဘတဏွာအရမ္းမ်ားလာခ်ိန္မွာ ဒီေျမေလးအတြက္နဲ႔ တဖက္ျခံက တစ္ေန႔ က်မမိတ္ေဆြျဖစ္လာမဲ့ သူမွာ မလုပ္အပ္ မလုပ္သင့္တာေတြနဲ႔ အျပစ္ေတြလုပ္မိလာမယ္ဆိုတာ က်မ ၾကိဳတင္ေတြးထားမိပါတယ္။ေနာက္ဆံုး အဖြဲ႕အစည္းနဲ႔ ညွိႏွိဳင္းေတာင္းလို႔မွ မရခဲ့ရင္ က်မ အေပၚ သူ႔ရဲ႕လိုခ်င္တပ္မက္မွဳ႕ တဏွာေၾကာင့္ အႏၱာရယ္ေပး လာႏိုင္တယ္ဆိုတာ က်မ ၾကိဳတင္ေတြးထား မိပါတယ္။ထိုအတြက္ေၾကာင့္ က်မ အေတြးမွာ အိမ္နီးခ်င္းေကာင္းနဲ႔ဘဲ ၾကံဳဆံုဆက္ခံခ်င္သူမို႔ ဒီေျမေလး (၃)ေပကို တစ္ဖက္ျခံကို လိုလုိလားလား ေပးလိုက္ဖို႔ က်မ ဆံုးျဖတ္ခဲ့တာပါဘဲ။ဒီဘဝ ဒီသံသရာမွာ ကိုယ္ပစၥည္းမဟုတ္ဘဲ သူတစ္ပါးဥစၥာပစၥည္းကို မတရားလိုခ်င္တပ္မက္ လုယူခဲ့လွ်င္ ေနာင္သံသရာထိ ျပန္လည္ေပးဆပ္တတ္ရပါတယ္။ အထူသျဖင့္ ေျမ (၃)ေပ မဆိုထားႏွင့္ဦး။ ေျမ (၁)လက္မ.. (၁)ေတာင္ေလာက္ေတာင္ ေနာင္သံသရာထိ ေတြးမိေတြးတတ္ ခဲ့မယ္ဆိုရင္ ေၾကာက္စရာေကာင္းတာမို႔ သူတစ္ပါးပိုင္ေျမကို မေတာ္ေလာဘနဲ႔ ဘယ္သူမွ လိုခ်င္တပ္မက္ၾကမွာ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။

ဒီေျမကိစၥေလးေပၚလာျပီမို႔  အလွဴမတိုင္ခင္ (၁)ပတ္အတြင္းမွာဘဲ ညတြင္းခ်င္း အေဖ ထိုျမိဳ႕ေလးကို အေရာက္သြားခဲ့တယ္။ အေဖေရာက္ျပီး က်မနဲ႔ဖုန္းေျပာျဖစ္တယ္။ အစစအရာရာ အဆင္ေျပပါတယ္ဘဲ အေဖေျပာခဲ့တယ္။ က်မျခံနီးခ်င္းက လက္ရွိဘဝမွာ သူလိုခ်င္တာေလး ရသြားရင္ သူေပ်ာ္ေနမယ္။ က်မကလည္း သူလိုခ်င္တာ ေပးလိုက္လွဴလိုက္ရလို႔ က်မလည္း ေပ်ာ္ေနမယ္။ သူက ဒီဘဝအတြက္သာ ၾကည့္ေပမဲ့ က်မကေတာ့ ေနာင္သံသရာထိ ၾကည့္လိုက္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ တစ္ဖက္ျခံက လိုခ်င္တဲ့က်မေျမ (၃)ေပကို သူတို႔  စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ေပးလိုက္ဖို႔  အေဖ့ကိုဖုန္းဆက္ ေသခ်ာမွာျပီး ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ က်မ ဆႏၵေတြ မေအာင္ျမင္ခဲ့ပါဘူး။ က်မ အေဖက သူတို႔လိုခ်င္တာကို မေပးခဲ့သလို က်မ ျဖစ္ေစခ်င္သလို  မစီစဥ္ေပးခဲ့ပါဘူး။

က်မလည္း အေဝးကသူမို႔ အေဖကိုဘာမွ ထပ္မေျပာဘဲ အလွဴကိစၥကိုဘဲ ဦးတည္ျပီးေျပာခဲ့ပါတယ္။ေနာက္အပတ္ဆို ဒီျခံေလးထဲ အလွဴျဖစ္ျပီမို႔ အေဖ့ကို အလွဴရက္ထိ ေစာင့္ေပးပို႔ေတာင္းဆိုခဲ့ပါတယ္။ အေဖကလည္း ဖုန္းထဲကေန အားရေက်နပ္စြာ ေသခ်ာ ေျပာခဲ့ပါတယ္။အလွဴရက္ျပီးမွ အေဖ အိမ္ကို ျပန္ပါမယ္လို႔  ေျပာခဲ့လို႔ က်မ စိတ္ခ်လက္ခ်  တစ္ညတာကို အိပ္ေပ်ာ္ေစခဲ့တယ္။

ဒါေပမဲ့ ေၾကကြဲစရာပါ။ က်မ မနက္အိမ္ယာႏိုးေတာ့ အေဖ့ဆီဖုန္းထပ္ဆက္လိုက္ပါတယ္။ ဖုန္းပိုင္ရွင္ ျမိဳ႕ခံ က်မမိတ္ေဆြက က်မအေဖ ဒီမနက္အေစာၾကီးဘဲ သူ႔အိမ္ကိုျပန္သြားပါျပီတဲ့။က်မ ဘာေျပာရမွန္းမသိ ပါးစပ္အေဟာင္းသားေလးနဲ႔ ဘာလို႔ ျပန္သြားတာလဲဆိုတာေလးရယ္ အေဖ ဘာမွာေသးလဲ ဆိုတာကိုလည္း ေမးလိုက္ပါတယ္။ အေဖ ဘာမွလည္း မမွာခဲ့ပါဘူးတဲ့။ ဘာေၾကာင့္ျပန္တာလဲဆိုတာ သူလည္းမသိဘူး။ ဘာမွလည္း မေျပာပါဘူးတဲ့။ က်မလည္း စဥ္းစားမရျဖစ္သြားတယ္။ ညကဘဲ မအိပ္ခင္ဖုန္းဆက္ေတာ့ ေသခ်ာေျပာျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဘာေၾကာင့္  ဘာအေၾကာင္းျပခ်က္ေၾကာင့္ ဆိုတာ ေတြးမရ ျဖစ္သြားတယ္။

အဲဒီလို ဘာမွမသိရတဲ့ကိစၥေလးေၾကာင့္ က်မစိတ္ထဲမွာ က်မအေဖဟာ က်မအလွဴမွာ မရွိခ်င္လို႔။ က်မကို မခ်စ္လို႔။ က်မေမာင္ႏွမေတြထဲမွာ က်မကိုဘယ္သူမွမခ်စ္ဘူးဆိုျပီး စိတ္ထိခိုက္ ဝမ္းနည္းခဲ့ရတယ္။ အဲဒီ ခံစားရတဲ့စိတ္ေၾကာင့္ အေဖ့ဆီလည္းက်မ ဖုန္းဆက္ဖို႔ဆႏၵမရွိဘူး။ ဘာကိစၥေၾကာင့္ဆိုတာလည္း မေမးခ်င္ေတာ့ဘူး။ သိလည္းမသိခ်င္ေတာ့ဘူး။ က်မ စိတ္ထဲမွာ အေဖဟာ ေမာင္ႏွမထဲ က်မကို အခ်စ္ဆံုးလို႔ေျပာခဲ့ေပမဲ့ အေဖက်မကို တကယ္မခ်စ္ဖူးလို႔ဘဲ က်မခံစားခဲ့ရတယ္။ စိတ္ထဲ ဒီအစြဲေန႔စဥ္ ျဖစ္တည္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ အေဖ့ကို က်မစိတ္မဆိုးခဲ့ပါဘူး။က်မကို မခ်စ္ဘူးဆိုျပီး က်မခံစားခဲ့ရယံုပါ။

က်မ မဂၤလာေဆာင္တုန္းကလည္း က်မ ေဘးမွာ မိဘေတြ ရွိမေနခဲ့တာေတြလည္း အေတြးျပန္ဝင္လာ ခဲ့တယ္။ အဲဒီတုန္းကလည္း မဂၤလာေဆာင္ကို အေဖနဲ႔အေမကို  လာဖို႔က်မေျပာခဲ့တယ္။ အေမ့မွာက ပတ္စပို႔က  အဆင္မေျပလို႔  အေဖလာႏိုင္မယ္လို႔ က်မပိုအားတင္းဝမ္းသာခဲ့ရတယ္။ ဒါေပမဲ့ ရက္နီးလာခ်ိန္မွာေတာ့ အေဖ က်မ မဂၤလာေဆာင္ကို မလာေတာ့ဘူးဆိုတာသိခဲ့ရတယ္။ ဘယ္သားသမီး ဘယ္မိန္းခေလးဘဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ ကုိယ့္ရဲ႕ တစ္သက္မွာတစ္ခါ မဂၤလာပြဲမွာေတာ့ မိဘေတြ ေမာင္ႏွမေတြကို စံုစံုညီညီရွိေစခ်င္ၾကတာ  ခ်ည္းပါဘဲ။ အဲဒီတုန္းကလည္း က်မ စိတ္ထဲေတာ္ေတာ္ခံစားခဲ့ရသလို သတိရတိုင္း တိုက္ဆိုင္မွဳ႕ရွိတိုင္း ဖုန္းေျပာျဖစ္တိုင္း ငို.... ငို...ျပီးအေဖ့ကို က်မခံစားခ်က္ကို  ရင္ဖြင့္ျပတတ္ခဲ့တယ္။

ခုလည္း ဒီအလွဴေလး ျဖစ္ေျမွာက္ခါနီးမွ အလွဴလုပ္မဲ့ေနရာေလးကို ေရာက္ေနတဲ့အေဖက ဘာအေၾကာင္းျပခ်က္မွမရွိဘဲ ျပန္သြားတာကို  က်မ ကိုမခ်စ္လို႔  က်မ အလွဴမွာမေနခ်င္လို႔  ဆိုတဲ့စိတ္ထဲက ခံစားမွဳ႕တစ္ခုနဲ႔  အေဖ့ကိုဖုန္းမဆက္ေတာ့ဘဲ ေနလာခဲ့တယ္။ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ဒီအသိစိတ္ၾကီးက ၾကီးစိုးခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီေန႔ေလးမွာ က်မ ဒီစိတ္ေတြ အကုန္ေျပေပ်ာက္ျပီး ဘာဆိုဘာမွ မရွိေတာ့ဘဲ အေဖ့အေပၚ  နားလည္လာခဲ့တယ္။ အဲတာကလည္း က်မသူငယ္ခ်င္းရဲ႕ ေက်းဇူးေၾကာင့္ဘဲေပါ့။

က်မသူငယ္ခ်င္းနဲ႔ က်မတို႔ေျပာခဲ့တဲ့ျဖစ္စဥ္ေလးမွာ က်မသူငယ္ခ်င္းက က်မကို ျပန္ေျပာခဲ့တာ စကား တိုတုိေလးဆိုေပမဲ့  အသိပညာ- အေတြးအေခၚ နဲ႔ အဓိပၸါယ္ေတြ အမ်ားၾကီးပါခဲ့တယ္။ တကယ္ေတာ့ က်မ အေဖဟာ  က်မ ထင္သလို က်မကိုမခ်စ္လို႔  က်မအလွဴေလးမွာ  ရွိမေနခဲ့တာမဟုတ္ပါဘူးတဲ့။ေရာက္ခဲ့ျပီး အလွဴရက္နီးမွ  ျပန္သြားခဲ့ရတာဟာ (အေဖက်မကို မခ်စ္လို႔ မဟုတ္ဘဲ  က်မ အလွဴမွာ သာဓု ေခၚဆိုခြင့္ မရထိုက္လို႔ဘဲ) လို႔သူငယ္ခ်င္းက ေျပာျပခဲ့ပါတယ္။ တဆက္တည္း အတိတ္ကံအေၾကာင္းနဲ႔ ဆုေတာင္းမမွားဖို႔ အေၾကာင္းေတြလည္း ေျပာျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။ ေသခ်ာစီစဥ္ျပီးမွ ခုလိုျဖစ္ခဲ့ရတာဟာ  အေဖက က်မ အလွဴမွာ  ရွိေနခြင့္မရထိုက္တာရယ္  သာဓုေခၚဆိုခြင့္မရထိုက္တာလို႔  သူငယ္ခ်င္းေျပာျပမွ  က်မ စိတ္ထဲ ထမ္းပိုးထားရတဲ့  ခံစားမွဳ႕  ေၾကကြဲမွဳ႕  မေက်နပ္မွဳ႕ေတြက  ေျပေပ်ာက္သြားခဲ့ရပါတယ္။

က်မရဲ႕ မေက်နပ္စိတ္ ခံစားရတဲ့စိတ္ ေၾကကြဲေနတဲ့  စိတ္ေတြကို  ေျပေပ်ာက္ေအာင္ နားလည္ေအာင္ ရွင္းျပေပးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကို  က်မ အထူးေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ခုဆို  ျပီးခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ကာလတုန္းက မိသားစုနဲ႔ပါတ္သက္လာတိုင္း က်မ ခံစားရတဲ့ ျဖစ္စဥ္ အားလံုးကုိ က်မျပန္ေတြးမိတိုင္း ခံစားရတာေတြကို ခဝါခ်ျပီး နားလည္ေပးႏိုင္ခဲ့ပါျပီ။ က်မ အမွန္တရားတစ္ခုကို ေတြ႕ရွိလာျပီမို႔ က်မအေဖအေပၚ စိတ္ထဲက ခဏတာျဖစ္ေပၚလာတဲ့ မေက်နပ္စိတ္ေတြကို မသိလို႔ျပစ္မွားမိတာမို႔  အေဖ  ခြင့္လြတ္ပါလို႔  ေတာင္းပန္ လိုက္ပါတယ္။ အေဖ.....က်မ အျပစ္ေတြကို  ခြင့္လြတ္ႏိုင္ပါေစ!!!

က်မရဲ႕ပိုစ့္ေလးက စာဖတ္သူအတြက္ အဆင္ေျပခ်င္မွေျပမည္။ သို႔ေသာ္ ဒီအေၾကာင္းအရာသည္ က်မ၏ ျဖစ္ရပ္မွန္ခံစားခ်က္ျဖစ္သည္မို႔  (စကားေလးတစ္ခြန္းေၾကာင့္) တဒဂၤေလးအတြင္းမွာ က်မ အသိေလး တစ္ခ်က္ဝင္လာျပီး တန္ဖိုးရွိတာေလးေတြ  ရရွိိသြားတဲ့ က်မအတြက္  စာဖတ္သူမ်ားကိုလည္း မွ်ေဝ  ဆင္ျခင္  သတိေပးလိုခ်င္ စိတ္ေၾကာင့္  ယခုလိုအဆင္မေျပလွတဲ့ ပိုစ့္ေလးကို ျဖစ္ေျမွာက္ေအာင္ေရးျပီး  အမွားျပဳခဲ့ ျဖစ္ခဲ့တယ္ ဆိုရင္ေတာင္ အမွန္ကိုျမင္ေစခ်င္ ျပင္ေစခ်င္တဲ့ စိတ္ဆႏၵေၾကာင့္  ေစတနာေရွထား  ေရးသား လိုက္ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

စာဖတ္သူေတြလည္း က်မလိုဘဲ  မိဘအေပၚ  မေက်နပ္စိတ္ေလးမ်ားျဖစ္ခဲ့တာမ်ားရွိခဲ့ရင္ အခ်ိန္မွီ အသိေလးျမင္ႏိုင္ၾကပါေစ။ ခုလို တရားအသိေလးတစ္ခု တစ္ရက္မွာတစ္ခါေလာက္ က်မတို႔ ရလာခဲ့မယ္ ဆိုရင္ က်မတို႔ ဘဝဟာ ေနေပ်ာ္စရာေကာင္းသလို ေသေပ်ာ္ဖို႔လည္း ေကာင္းလာမွာပါ။

စာဖတ္သူမ်ား ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာ က်န္းမာခ်မ္းသာၾကပါေစ။

မွတ္ခ်က္။ စာကိုယ္တြင္ က်မေရးထားေသာ က်မျခံေျမကိစၥသည္ ပိုစ့္တစ္ပုဒ္လံုးႏွင့္ သက္ဆိုင္ေသာေၾကာင့္ ထည့္သြင္းေဖာ္ျပ ေရးသားရျခင္းျဖစ္ပါသည္။

စာဖတ္သူမ်ားကို အစဥ္ေလးစားခ်စ္ခင္လွ်က္
အလြမ္းျမိဳ႕ေလး


Sunday, 27 January 2013

@@@ ငို @@@

ဓါတ္ပံုကို ဂိုဂယ္မွ ကူးယူပါသည္။

မေန႔က  စေနေန႔  ဇန္နဝါရီ ၂၆ရက္  အေမမ်ားေန႔တဲ့။ အေမမ်ားေန႔ေလးမွာ ဘေလာ့ေမာင္ႏွမေတြရဲ႕ ဘေလာ့ေတြမွာ မိဘေက်းဇူး မိဘဂုဏ္ရည္ ကဗ်ာေတြပိုစ့္ေတြတင္ၾက ေက်းဇူးစကားဆိုၾက လြမ္းေမာတာေတြ တမ္းတတာေတြ ရင္ဖြင့္ၾကတယ္။ ထိုအထဲမွာ က်မ အလြမ္းျမိဳ႕လည္း  စာတိုတိုေလး တစ္ေၾကာင္းေရးမိတယ္။
  
 ^^^^^^^ အေမ ...လြမ္းတာထက္ပိုတာမ်ားရွိရင္ ေျပာခ်င္တယ္လို႔ ^^^^^^

 မဆီမဆိုင္ ၂၇ရက္မနက္ေစာေစာ  အိမ္မက္မက္တယ္။အဟီး...လူတိုင္းကေတာ့ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ အိမ္မက္ကိုမက္ၾကမယ္။ အိမ္မက္ဆိုတာ တစ္ခ်ိဳ႕ကစြဲလန္းမွဳ႕....တစ္ခ်ိဳ႕က  နိမိတ္ျပ.....တစ္ခ်ိဳ႕က မသိစိတ္ေၾကာင့္  အမ်ိဳးမ်ိဳး  အဓိပၸါယ္ဖြဲ႔  ခံယူတတ္ၾကပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ က်မအတြက္ေတာ့ ဆိုးလိုက္တဲ့ အိမ္မက္။ အေမမ်ားေန႔က်မွ  မနက္ေစာေစာပိုင္းမွ မက္လိုက္တာ ဘယ္အျငိဳးရယ္ေၾကာင့္မသိ။ အိမ္မက္ထဲမွာ အေမက က်မကို ေမာင္ႏွမေတြထဲ မခ်စ္သလိုအျမင္နဲ႔  က်မ ဘာလုပ္လုပ္  အျပစ္ျမင္ေျပာဆိုခဲ့ျပီး  က်မ ထမင္းစားေနခ်ိန္ေတာင္ အေမက  အျပစ္တင္ခဲ့လို႔ ထမင္းပန္းကန္ေလးကိုင္ျပီး  တစ္ေယာက္ထဲ သီးျခားစားပြဲမွာ  မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ ထမင္းစားေနရတယ္။အေမနဲ႔ က်မေမာင္ႏွမတို႔ ေရာက္လာစားခ်ိန္မွာ က်မ စားလက္စ စားပြဲကေန ဖယ္ေပးလိုက္ရတယ္။က်မမွာ ငိုယုိျပီးအေမ့ကို ေတာင္းပန္လည္း  အေမက  က်မကိုအျပစ္ေျပာတာ မရပ္ဘဲ က်န္တဲ့ေမာင္ႏွမေတြနဲ႔ မိသားစုထမင္းဝိုင္းမွာ  စားေသာက္ရင္ ေပ်ာ္ေနတယ္။ က်မ စားပြဲဘက္လည္း လွည့္ၾကည့္ျပီး အျပစ္ေတြဆက္တိုက္ေျပာ  ဆူပူေနတယ္။ က်မေလ  မိသားစုထမင္းဝိုင္းေလးမွာ  အတူမစားရလို႔  ဝမ္းနည္းျပီးငိုေနလိုက္တာ က်မ မ်က္ရည္ေတြကို က်မအိမ္မက္ထဲ က်မျပန္ျမင္ေနရပါလား.......

အေမဆိုတာ သားသမီးတိုင္းကို  တန္းတူခ်စ္တယ္ဆိုတာ  မွန္ေပမဲ့.....တကယ့္လက္ေတြ႔ဘဝမွာ  က်မဟာ မိသားစု  ...ေမာင္ႏွမ  ေမတၱာငတ္ေနသူပါ။ သူတို႔ရဲ႕  မမုန္းေသာ္လည္း  မခ်ိဳျမိန္ေသာ  ဆက္ဆံမွဳ႕ေတြေၾကာင့္  က်မ  ရင္ဘတ္ထဲနာက်င္စြာ  ခံစားရသလို  အိမ္မက္ထဲကလိုလည္း  အျပင္မွာ ခဏခဏ  ငိုရခဲ့ဖူးတယ္။ က်မရဲ႕  လက္ေတြ႔ ရင္ဆိုင္ျဖတ္သန္းေနရတဲ့ဘဝမွာဘဲ  ငိုေနရတာ  အားမရလို႔ အိမ္မက္ထဲထိပါ  ငိုခဲ့ရသူပါ.....

ဒါေလးကေတာ့  အေမမ်ားေန႔က  က်မရဲ႕  ခံစားမွဳ႕  ပိုစ့္   အမွတ္တရပါဘဲ။

အန္တီေဒၚမာမာေအးရဲ႕  သီခ်င္းေလးကို  သတိတရ  ဆိုလိုက္တယ္။ .ျဖစ္ေလရာ  ဘဝတိုင္းမွာ ဘယ္ေသာခါမွ  ကိုယ္ကခ်စ္ရတဲ့သူ  မျဖစ္လိုပါ...........
အန္တီမာမာေအး သီခ်င္းက  ခ်စ္သူေတြအတြက္ဆိုေပမဲ့  က်မအတြက္ကေတာ့  မိဘ ေမာင္ႏွမ  ေဆြမ်ိဳး ခင္မင္ရင္းႏွီးသူ စဆံုး  ခ်စ္သူၾကား   ခံယူထားပါသည္။

က်မ  ဒီပိုစ့္ေလးက  ဘာမွမဟုတ္ပါဘူး။ အေမမ်ားေန႔မွာ က်မမက္ခဲ့တဲ့  ဆိုးလိုက္တဲ့  အိမ္မက္ေၾကာင့္ စိတ္ထဲေရးခ်င္တာေလး ေရးျဖစ္လိုက္ယံုပါဘဲ။ စာဖတ္သူမ်ားအတြက္  အက်ိဳးမရွိေသာ္လည္း က်မ၏ စိတ္ခံစားမွဳ႕အေပၚ  နားလည္ေပးႏိုင္ၾကမယ္လို႔  ယံုၾကည္ပါတယ္။


စာဖတ္သူမ်ားအားအစဥ္ေလးစား
ခ်စ္ခင္လွ်က္
အလြမ္းျမိဳ႕ေလး

Tuesday, 18 September 2012

အတိတ္ေကာက္ေၾကာင္းက ဘဝအက္ေၾကာင္း(အပိုင္း-၁)

ေဒၚတူး အျမဲေျပာျဖစ္တဲ့   စကားေလး  ညိဳ႕  နားကမထြက္။ အျမဲပင္အမွတ္ရ  ၾကားေယာင္  ပီတိ  ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ ကိုလတ္က  ညီမေလးျဖစ္တဲ့  ညိဳ႕ကိုအရမ္းခ်စ္တာတဲ့။ကိုလတ္ခ်စ္သလို ညိဳကလည္း  အစ္ကိုထိမခံပါဘဲတဲ့။

အပိုင္း-၁

ဟိုအေဝးၾကီးမွာ က်န္ခဲ့တဲ့  ခေလးဘဝ  ငယ္ငယ္တုန္းကေပါ့။ ေန႔ခင္းဘက္  အရိပ္ေကာင္း သစ္ပင္ေအာက္ ေမာင္ႏွမ  အိုးပုတ္တမ္းကစား  တူးတူပုန္းတမ္းကစားခဲ့ၾကတာ။ ညီမေလးျဖစ္တဲ့   ညိဳ  ကလည္း   သူ႔အစ္ကိုျဖစ္တဲ့  ကိုလတ္ကိုအလြန္ခ်စ္သလို  ကိုလတ္ကလည္း  ညီမေလး  ညိဳ႕  ကိုအလြန္ခ်စ္တယ္။ ခေလးသဘာဝပီပီ  ကိုလတ္ကိုထိရင္  ညိဳအျမဲ  ကိုလတ္ဘက္ကေန  ရန္ျဖစ္ကူတတ္ျပီး  ညိဳ႕ကိုထိရင္လည္း  ကိုလတ္က  အျမဲေရွက  မားမားမတ္မတ္  ရပ္တည္ေပးခဲ့တယ္။

အစ္ကိုလတ္က  အလြန္ေအးေဆး  စကားနည္းသူျဖစ္ေပမဲ့  ညိဳ ကေတာ့ အလြန္စကားတတ္လြန္း စကားကို  ေပါက္ေပါက္ေဖာက္သလို  တတြတ္တြတ္ေျပာတတ္တဲ့ မိန္းခေလးေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ တစ္အိမ္လံုးရဲ႕ အသဲေက်ာ္ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။အေဖက အစိုးရဝန္ထမ္း  အရာရွိတစ္ဦးျဖစ္ေပမဲ့ အရက္ရဲ႕ေက်းကြ်န္ တစ္ဦးလည္းျဖစ္တယ္။ အေမကေတာ့ သာမာန္ရိုးရိုး ကိုယ္ပိုင္စီးပြား  လုပ္သူပါဘဲ။ တစ္ခါတစ္ေလ မိဘေတြအိမ္မွာမရွိလို႔  ညိဳတို႔ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ကို ေစာင့္ေရွာက္မဲ့သူ မရွိခဲ့ရင္ေတာင္ ေမာင္ႏွမ ( ၂)  ေယာက္က တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္  ၾကင္နာျခင္းေတြနဲ႔  ေစာင့္ေရွာက္ ခဲ့ၾကတာ။

ဒီလိုနဲ႔  မူလတန္းကေန  အလယ္တန္း  ခေလးဘဝအရြယ္ကို   ေရာက္လာခဲ့တယ္။ ညိဳကငယ္ငယ္ေလး  ကတည္းက  စာေတာ္ခဲ့သူျဖစ္သလို  ေက်ာင္းရဲ႕ကဗ်ာရြတ္ျပိဳင္ပြဲ  ေတးသရုပ္ေဖာ္ေတြမွာ  အျမဲ  ပထမဆု ရခဲ့သူေလး။ ကိုလတ္ကေတာ့  အေနေအး  စကားနည္းသူမို႔  အတန္းပညာကို  ပံုမွန္သာတက္လာခဲ့ ရတယ္။

တစ္ေန႔ .... ကံၾကမၼာဆိုးက  မုန္တိုင္းတစ္ခုလား  ညိဳတို႔မိသားစုထဲကို  ဝင္ေရာက္လာတယ္။ ညိဳ က်ဴရွင္ရွိရာ  အသိတစ္ေယာက္ေရာက္လာျပီး  ဆရာဆီခြင့္ေတာင္းလိုက္တယ္။ ညိဳ  နဲ႔ေတြ႕ခ်င္လို႔တဲ့။ ညိဳ  ေခါင္းေလးငံု႔ျပီး  ကိုလွထြန္းေခၚရာ  အခန္းအျပင္ဘက္ေရာက္ေတာ့  ညိဳ  နင္အိမ္ျပန္ေတာ့။ နင့္ အေမ ျမိဳ႕ကအျပန္  ကားေမွာက္လို႔တဲ့။ ညိဳ  ရုတ္တရက္ဘာေျပာရမွန္းမသိ  မ်က္ဝန္းအိမ္မွ  မ်က္ရည္မ်ား ယိုစီးက်လာတယ္။ ဆရာဆီျပန္သြားျပီး  အိမ္ျပန္ခြင့္ေတာင္းေတာ့  စိတ္ကိုမထိန္ႏိုင္တာမို႔  မ်က္ႏွာျပင္တစ္ခုလံုး  အမူယူပ်က္သလို  မ်က္ဝန္းေတြကလည္း  နီရဲျပီး  မ်က္ရည္စို႔ေနတုန္းမို႔  ဆရာက  သမီးညိဳ  ဘာျဖစ္တာတုန္း။ ဘာလို႔ငိုေနတာလဲေမးေတာ့  ဆရာကို  အေမျမိဳ႕ကအျပန္  ကားေမွာက္လို႔  ခုေဆးရံုကိုအေရးေပၚ  ပို႔ရမွာမို႔  ကိုလွထြန္း  သမီးကိုလာေခၚတာပါ  ဆရာ။ 

ထိုအခ်ိန္မွ ဆရာနားလည္  သေဘာေပါက္ျပီး  စိတ္မေကာင္းစြာနဲ႔ ဆရာ ဘာကူညီေပးရမလဲ လို႔ေမးခဲ့တယ္။ က်ဴရွင္ကသူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း  စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနၾကတယ္။ ဆရာကလည္း  ခုလိုျဖစ္လာတာမို႔  ဒီညေနေတာ့  ဆရာ့ကိုနားလည္ေပးၾကပါ  ဆရာ ဒီညက်ဴရွင္  မသင္ေတာ့ဘူး။ ဒီည  က်ဴရွင္နားမယ္လို႔  ေျပာလိုက္ေတာ့  သူငယ္ခ်င္းေတြပါ  ညိဳ႕ေနာက္  အျပန္မွေဆးရံုလိုက္ပို႔  အားေပးသူက အားေပးေပါ့။

ေဆးရံုေရာက္ေတာ့  အေမ့နားမွာ  အေဖလည္းမရွိ  အစ္ကိုလတ္လည္းမရွိ။ ညိဳ ေမေမ့ကိုၾကည့္ျပီး  ငိုေနမိတယ္။ အေမကေတာ့  သမီးရယ္  အေမဘာမွမျဖစ္ပါဘူး  မငိုပါနဲ႔။ အေမ  ေသသြားတာမွမဟုတ္တာ။ ဘာလို႔  ငိုေနတာလဲတဲ့။ တကယ္စိတ္ဓါတ္  မာေၾကာတဲ့  အေမ့ကိုၾကည့္ျပီး  ညိဳဘာမွျပန္မေျပာတတ္။ ေျခတစ္ဖက္  လက္တစ္ဖက္  က်ိဳးသြားတာေတာင္  အေမကေဆးရံုကုတင္ေပၚမွာ  သူဘာမွမျဖစ္ဘူးဆိုျပီး  သမီးကိုေျပာလာေတာ့  ၾကီးမားတဲ့  မိခင္ေတြရဲ႕ေမတၱာကို  ညိဳ နားလည္သင့္သေလာက္  နားလည္ခဲ့ ရတယ္။ အေမကညိဳ႕ကို  သမီး အစ္ကိုလတ္  ဆိုင္ေစာင့္  က်န္ခဲ့တယ္။ သမီးအေဖကေတာ့  အရက္ဆိုင္  ေရာက္ေနေလာက္ျပီ။ သမီးအိမ္ျပန္ေတာ့ေနာ္။ မိုးလည္းခ်ဳပ္ေတာ့မယ္။ အစ္ကိုလတ္ကို  ဆိုင္ကူသိမ္းျပီး  သမီးအေဖကို  ျမိဳ႕ပတ္ျပီး  အရက္ဆိုင္ေတြမွာ လိုက္ရွာေနာ္။ အေမ့ကိုေတာ့  စိတ္မပူနဲ႔သိလား။ ေဆးရံုက  ဆရာဝန္ေတြ  သူနာျပဳေတြလည္း  ရွိေနေတာ့  စိတ္ပူစရာမရွိေတာ့ဘူး။

ကဲ.... သမီးျပန္ေတာ့။ အစ္ကိုလတ္   တစ္ေယာက္တည္း  ဆိုင္သိမ္းခ်က္ျပဳတ္  သူႏိုင္မွာမဟုတ္ဘူး။အေမ့  စကားဆံုးေတာ့  ညိဳ  အေမ့ကို  ေသခ်ာၾကည့္ျပီး  ေၾကကြဲစြာနဲ႔  ေဆးရံုမွ   ထြက္ခြာလာ ခဲ့တယ္။ ေဆးရံုကအျပန္ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္  ရွိသမွ်  သိသမွ်  အရက္ဆိုင္ထဲ  က်ဴရွင္လြတ္အိတ္ေလး လြယ္ျပီးအေဖ့ကို  လိုက္ရွာေနခဲ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က   ညိဳက ( ၈ ) တန္းေက်ာင္းသူၾကီး  ျဖစ္ေနျပီ။ က်ဴရွင္လြယ္အိတ္ေလးနဲ႔  အရက္ဆိုင္ေတြထဲဝင္ျပီး  အေဖ့ကိုရွာပံုေတာ္  ဖြင့္ခဲ့ရတယ္။ ရံုးဆင္းခ်ိန္  အိမ္ကိုတန္းမျပန္တတ္တဲ့  အေဖ့ရဲ႕အက်င့္ဆိုးကို  အေမလည္းေျပာျပ  ျပင္ခိုင္းမရခဲ့ဘူး။ ညေနတိုင္း မိသားစုထမင္းဝိုင္း  ျပင္ဆင္ခ်ိန္တိုင္း  ညိဳ  တစ္ေယာက္အေဖ့ကို  တစ္ဆိုင္ဝင္  တစ္ဆိုင္ထြက္  အေျပးလိုက္ရွာ  အိမ္ျပန္ေခၚရတာ  ညိဳ   (၄) တန္းေက်ာင္းသူ  ဘဝကစခဲ့ရတာေပါ့။ ညိဳ႕အတြက္  အပန္းမၾကီးသလို  တာဝန္တစ္ခုလို  အျမဲျပဳေနေတာ့  အရက္ဆိုင္ထဲ  ဝင္ထြက္ေနရတာ  ညိဳ  အတြက္ေတာ့ ရင္းႏွီးကြ်မ္းဝင္  ေနျပီးသားေပါ့။

အေဖ့ကိုဆိုင္တစ္ဆိုင္ထဲ   အေပါင္းသင္းေတြနဲ႔   ေသာက္စား  စကားဝိုင္းဖြဲ႕ေနတာျမင္ေတာ့  ညိဳေလ  ေဆးရံုက  အေမ့မ်က္ႏွာေလး  ေျပးျမင္ေယာင္လာမိတယ္။ ဆိုင္ထဲဝင္ျပီး  အေဖတို႔စကားဝိုင္းေရွ  မတ္တပ္ရပ္ျပီး  အေဖ့ကို   စိုက္ၾကည့္ေနလိုက္တယ္။ အေဖက  အလိုက္သိတဲ့  ခေလးလို   ခ်က္ခ်င္း လြယ္အိတ္လြယ္ျပီး  သူငယ္ခ်င္းေတြကို  ႏွဳတ္ဆက္လိုက္တယ္။ အေဖ့ညိဳ႕အနားေရာက္ေတာ့  ညိဳ  အေဖ့ကိုဖက္ျပီး  ငိုပစ္လိုက္တယ္။ ရုတ္တရက္မို႔  အေဖနားမလည္ျဖစ္သြားသလို  သမီးကိုေတာ္ေတာ္  စိတ္ပူစိုးရိမ္စိတ္ျဖစ္ျပီး  သမီးဘာျဖစ္တာလဲ  အေဖ့ကိုေျပာ  အတင္းေမးခဲ့တယ္။ ငိုေၾကာရွည္တဲ့  ညိဳကလည္း  ရွိဳက္သံမျပီးဆံုးတဲ့အထိ  အေဖ့အေမးကို  မေျဖႏိုင္ခဲ့။ မိဘေတြ  သားသမီးအေပၚ  ထားတဲ့ခ်စ္ျခင္းေမတၱာက  ၾကီးမားတယ္ဆိုတာ  ညိဳ  အေဖ့အမူအယာေတြေၾကာင့္   သိခဲ့ရျပန္တယ္။

ခဏၾကာေတာ့  ညိဳငိုသံေတြနဲ႔  ပလံုးပေထြး   အေမကားေမွာက္လို႔   ေဆးရံုေရာက္ေနတယ္လို႔  အေဖ့ကိုေျပာျပလိုက္ေတာ့  အေဖ  ညိဳ႕လက္ကိုအတင္းဆြဲ   အစ္ကိုလတ္ရွိတဲ့  ဆိုင္ကိုအေျပးျပန္လာ ၾကတယ္။ အေဖက  ညိဳနဲ႔အစ္ကိုလတ္ကို  မွာခ်င္တာမွာခဲ့ျပီး  အေမရွိတဲ့  ေဆးရံုကိုလိုက္သြားခဲ့တယ္။

^^^^^^^^^^^
ဒီလိုနဲ႔ရက္ေတြ    အေတာ္ၾကာလာေတာ့  အေမေဆးရံုက  ဆင္းခဲ့ရတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ကစ  အစ္ကိုလတ္  ေက်ာင္းထြက္ခဲ့ရတယ္။ ေျခတစ္ဖက္ လက္တစ္ဖက္က်ိဳးေနတဲ့  အေမ့ကိုျပဳစု  ေစာင့္ေရွာက္ဖို႔  ဆိုင္ကိစၥေတြ  ဦးေဆာင္ဖို႔အတြက္  အစ္ကိုလတ္  အနစ္နာခံေက်ာင္းထြက္  ေပးခဲ့ရတယ္။ အေမကေတာ့  ေက်ာက္ပတ္တီးစီးျပီး  (ဂ်ိဳင္းေတာင့္) ၁စံု  အရံသင့္ေဘးနားထား  ေနခဲ့ရတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ကစ  ညိဳ  အကိုလတ္ကို  ပိုလို႔ခ်စ္လာသလို  မိသားစုအတြက္  အနစ္နာခံခဲ့တာမို႔  ပိုလို႔ေလးစားခဲ့တယ္။

ဒီလိုနဲ႔ဘဲ  ရာသီေတြေျပာင္း  အခ်ိန္ေတြကုန္လာခဲ့တာ  ညိဳအထက္တန္းေက်ာင္းသူ  ဘဝကိုလြန္ေျမွာက္ျပီး  ကိုယ့္ဘဝကို   ကိုယ္ရပ္တည္ခဲ့တဲ့  အရြယ္ထိေရာက္လာခဲ့တယ္။ အခ်ိန္ေတြၾကာလာေတာ့  အေမ့ေျခေတာက္လည္း  ဂ်ိဳင္းေထာက္လႊတ္  ပကတိအတိုင္း   ျပန္ျဖစ္လာတယ္။ အစ္ကိုလတ္လည္း  ေက်ာင္းပညာကို  အသက္အရြယ္နဲ႔မလိုက္  ရပ္ထားတဲ့ အတန္းကေန  ျပန္လည္ သင္ၾကားခဲ့တယ္။

အခ်ိန္ေတြတိုက္စား  ရာသီေတြေျပာင္းလဲ  ညိဳတုိ႔ေတြလည္း  ဘဝေတြတစ္ဆင့္ခ်ိဳး  အနာဂါတ္အတြက္  ၾကိဳးစားေျပာင္းလဲေနၾကေပမဲ့  မေျပာင္းလဲေသးေသာ  လူတစ္ဦးက  အေဖ။ ေသာက္ျမဲ  ေသာက္ေနဆဲပင္။ ညိဳလည္း  အရြယ္ေတြေရာက္လာျပီမို႔  နယ္ခ်ဲ႕ျပီး  အသိပညာ  အတတ္ပညာရွာဖို႔  ေတာရြာေလးကေန လူစည္ကားတဲ့  ရန္ကုန္ျမိဳ႕ေလးကို  ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီလိုေလးနဲ႔ဘဲ  ဘဝေတြျဖတ္သန္းလာလိုက္တာ  ညိဳနဲ႔အစ္ကိုလတ္ရဲ႕  ေႏြးေထြးမွဳ႕ခ်စ္ျခင္းေတြက  အရင္တုန္းကလို  မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ တစ္စိမ္းဆန္ လာခဲ့ၾကတယ္။ အဲဒီတုန္းကေတာ့  ဒါေတြသတိမထားမိခဲ့ဘူး  ကိုယ္စီဘဝေတြအတြက္  အနာဂါတ္လွပဖို႔  အတြက္  ၾကိဳးစားေနခဲ့ၾကရတာမို႔။

ဒါေပမဲ့  ညိဳကေတာ  မေျပာင္းလဲဘဲ  အစ္ကိုအေပၚမွာ  ခ်စ္ျခင္းေတြ  မပ်က္ပ်ယ္ခဲ့ သလို ေလးစားမွဳ႕လည္း  ေလွ်ာ့မသြားခဲ့ဘူး။ ညိဳ႕စိတ္ထဲမွာေတာ့  အစ္ကိုလတ္တစ္ေယာက္  ညိဳ႕ကို  အရင္ကလို  မခ်စ္ေတာ့ဘူးလို႔  ခံစားခဲ့ရတယ္။ အင္းေလ  အရြယ္ေတြကလည္း  ခေလးမွမဟုတ္ေတာ့တာ။ လူပ်ိဳ  အပ်ိဳေလးေတြ ျဖစ္လာျပီမို႔  အစ္ကိုလတ္  ညိဳ႕ကိုခ်စ္တာေတြ  ငယ္ငယ္တုန္းကလုိ  ထုတ္မျပခဲ့တာဘဲ  ျဖစ္မယ္လို႔  ညိဳယူဆထားလိုက္တယ္။ဘယ္လိုဘဲျဖစ္ျဖစ္  ေျပးၾကည့္ရင္  ဒီေမာင္ႏွမ  ႏွစ္ေယာက္တည္းရွိတာ  အငယ္လည္းျဖစ္  မိန္းခေလးလည္းျဖစ္ေတာ့  အစ္ကို အခ်စ္ခံခ်င္  အလိုလိုက္  ဂရုစုိက္ေစခ်င္တာကေတာ့  ညိဳ႕  ဆႏၵေပါ့။

ဒီလိုနဲ႔ဘဲ  ဘဝေတြျဖတ္သန္းရင္း  အသက္ေတြ (၂၀) ေက်ာ္လာခဲ့တယ္။ အစ္ကိုလတ္ကေတာ့  ပညာေရးထက္  စီးပြားေရးကို  ပိုဦးစားေပးသူမို႔  အဲဒီတုန္းကလည္း  ႏိုင္ငံျခားထြက္တဲ့  အခ်ိန္  ေခတ္စားလာတာမို႔   အေမ့မွာရွိတာေလးနဲ႔  အစ္ကိုလတ္ကို  ႏိုင္ငံျခားဆိုတဲ့   သူမ်ားႏိုင္ငံမွာ  အလုပ္လုပ္ဖို႔  အေမၾကိဳးစားေပးခဲ့တယ္။ အစ္ကိုလတ္လည္း  ႏိုင္ငံျခားေရာက္ျပီး  အလုပ္အကိုင္ေတြလည္း  အဆင္ေျပတာသိရေတာ့  ညိဳတို႔မိသားစု  အားလံုး  ဝမ္းသာပီတိျဖစ္ခဲ့ရတာေပါ့။ ဒီလိုနဲ႔  ညိဳလည္း  အစ္ကိုလတ္ရွိတဲ့  ႏိုင္ငံကို  အလုပ္လုပ္ဖို႔  ေျခဆန္႔ခဲ့ျပန္တယ္။

တိုင္းတစ္ပါးမွာ  ညိဳတစ္ေယာက္  ေရေမွ်ာလိုက္  ကမ္းတင္လိုက္ အဆင္ေျပတလွည့္  အခက္ခဲတလွည့္နဲ႔ ေနလာလိုက္တာ  အခ်ိန္ေတြၾကာလို႔  ၾကာေညာင္းမွန္းေတာင္  မသိလိုက္ဘူး။ အသက္အရြယ္ကလည္း ခေလးမဟုတ္ေတာ့  မိန္းမသားေတြဆိုတဲ့  အေတြးေလးနဲ႔  ညိဳ   အိမ္ဦးနတ္နဲ႔  ဆံုျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။ ညိဳ  အိမ္ေထာင္ျပဳဖို႔ဆံုးျဖတ္ျပီးခ်ိန္  ညိဳ႕  မိဘေတြဆီ  ပထမဆံုး  အသိေပး  အေၾကာင္းၾကားခဲ့တယ္။ ညိဳ႕  မိဘေတြက  ညိဳ႕ကိုယံုၾကည္စြာျဖင့္  သမီးညိဳ  ေရြးခ်ယ္တဲ့လမ္း  သမီးဘဲ  ေလွ်ာက္ရမွာမို႔   အေဖနဲ႔အေမ  ဘာမွမေျပာလိုပါဘူး။ အိမ္ေထာင္ေရး  သာယာေပ်ာ္ရႊင္ေအာင္ တည္ေထာင္ၾကပါလို႔ဘဲ  မွာခဲ့တယ္။

ဒီလိုနဲ႔ဘဲ  ညိဳတို႔ မဂၤလာရက္ေလး  နီးလာေလေလ  ညိဳ  ပိုပင္ပန္းခဲ့ရတယ္။ မိဘေတြလည္း  အနားမရွိ  အစ္ကိုလတ္ကလည္း  ညိဳ႕  မဂၤလာပြဲကို  ေမးေဖာ္ေတာင္မရ  ညိဳ အေတာ္ဝမ္းနည္းခဲ့ရတယ္။ ဒါေပမဲ့  ဒီလမ္းကို  ညိဳေရြးခ်ယ္ခဲ့တာမို႔  ညိဳ  ကို႔လက္ကိုဆြဲ  သတၱိရွိရွိ  ရင္ဆိုင္ဖို႔ဆံုးျဖတ္ခဲ့တယ္။ ဒီလိုနဲ႔  အားလံုးျပီးဆံုးျပီး  မဂၤလာရက္မတိုက္ခင္  ညိဳ  အစ္ကိုလတ္နဲ႔  ကို႔ကိုေပးေတြ႔ခဲ့တယ္။ ညိဳ  စိတ္ကသိေနတယ္။ အစ္ကိုလတ္  ညိဳ႕အေပၚ  တစ္ခုခုစိတ္ခုေနတယ္ဆိုတာ။ ဒါေပမဲ့  အစ္ကိုလတ္က  အေနေအး စကားနည္းေတာ့  ေမးလည္းဘာမွမျဖစ္ပါဘူး  ဆိုတာထက္ပိုျပီး  ဘာမွမေျပာခဲ့ဘူး။ ဒါေတြသိေနလို႔  ညိဳ႕  မဂၤလာပြဲေလးမွာ  မိဘေတြ  အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္  မတက္ေရာက္ႏိုင္ခဲ့ရင္ေတာင္  ညိဳ႕မွာတစ္ဦးတည္းရွိတဲ့  အစ္ကိုလတ္ကို  မိဘေနရာမွာ  ရွိေစခ်င္တာ  ညိဳ႕  ဆႏၵေပါ့။ ဒါေၾကာင့္  ညိဳကိုယ္တိုင္  ရိုေသသမွဳ႕ျပဳ  အစ္ကိုလတ္ကို  ညေနခင္းတစ္ခုမွာ  ဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာခ်ိန္းျပီး  ညိဳ႕  အိမ္ဦးသခင္ျဖစ္လာမဲ့  ကိုနဲ႔လည္း  မိတ္ဆက္ေပးခဲ့ျပီး  ညိဳ႕တို႔  မဂၤလာဖိတ္စာေလးကို  ကိုယ္တိုင္ကမ္းေပးခဲ့သူ  မိဘေနရာ  လက္မွတ္ထိုးေပးဖို႔လည္း  ေတာင္းပန္ခဲ့သူပါ။

အဲလိုေတာင္းပန္ေျပာေနတဲ့  ညိဳ႕ကို  အစ္ကိုလတ္  ဒီလိုရက္စက္လိမ့္မယ္လို႔  ညိဳ  မထင္ခဲ့ဘူး။ ညိဳ႕မွာေတာ့  အစ္ကိုလတ္ရဲ႕  လာခဲ့မွာေပါ့ဆိုတဲ့  အေျဖေလးက  တကယ့္အားေဆးပါဘဲ။ တိုင္းတစ္ပါးမွာ လူတိုင္းက  ကိုယ့္အလုပ္နဲ႔ကိုယ္  မအားၾကေတာ့  မဂၤလာပြဲျဖစ္ေျမွာက္ေရးအတြက္  ညိဳ  တစ္ေယာက္တည္း  ၾကိဳးစားခဲ့တယ္။ဒီလိုနဲ႔  မဂၤလာရက္ေရာက္ေတာ့  ညိဳ  မ်က္ရည္မက်ေအာင္  စိတ္ကိုထိန္းျပီး    ေျဖသိမ့္ခဲ့ရတယ္။ အစ္ကိုလတ္ကိုလည္း  နားမလည္ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ မဂၤလာခန္းမထဲ  လက္မွတ္ထိုးမဲ့အခ်ိန္ထိ  ညိဳ  အစ္ကိုလတ္ကို  ရွာမေတြ႔ခဲ့ဘူး။ ညိဳ  အပါဝင္  ညိဳ႕  သူငယ္ခ်င္းေတြကအစ  ဖုန္းေတြ   ကိုယ္စီ  တစ္ဂြမ္ဂြမ္  အစ္ကုိလတ္ဆီ  ဖုန္းဆက္ေပးၾကတယ္။ ဖုန္းသာဝင္သြားတယ္။ ဖုန္းဝင္တဲ့  အၾကိမ္ေတြလည္း  မနည္းပါဘူး။ဒါေပမဲ့  ဖုန္းၾကိမ္ေရသာမ်ားခဲ့တာ  အစ္ကိုလတ္ဘက္က  တစ္ၾကိမ္ေတာင္  ဖုန္းမကိုင္ခဲ့ပါ။

အခ်ိန္လည္းအေတာ္  ေနာက္က်ေနျပီမို႔  ဝမ္းနည္းေၾကကြဲ  အားငယ္စြာျဖစ္ေနတဲ့  ညိဳ႕လက္ကို  ညိဳ႕  အိမ္ဦးသခင္က  လာကိုင္ျပီး  ညိဳ႕ရယ္  အစ္ကိုလတ္  မအားလို႔ေနမွာေပါ့။ ကို  တို႔ရွိတဲ့သူနဲ႔ဘဲ  ပြဲေလးမပ်က္ေအာင္  လွပေအာင္  စီစဥ္ၾကမယ္ေနာ္။ ဝမ္းမနည္းပါနဲ႔  သူတို႔ကို  နားလည္ေပးလိုက္ပါေနာ္  ဆိုျပီး  ကို႔ဆီမွ  ဒီလိုစကားေတြၾကားရျပန္ေတာ့ ညိဳ  တစ္ေယာက္  ပိုလို႔ေတာင္ စိတ္ထိခိုက္ရျပန္တယ္။ ကို႔ ကိုလည္းေက်းဇူးတင္မိတာေပါ့။ သူက  မိန္းခေလးရွင္ျဖစ္တဲ့  ညိဳ႕  မိဘေမာင္ႏွမေတြအေပၚ  ခုလိုနားလည္ေပးလို႔။ ဒီလိုနဲ႔ဘဲ  ညိဳ  နဲအမ်ိဳးမကင္းနဲ႔  ဦးေလးတစ္ေယာက္ကို  ညိဳ  အသိသက္ေသ  မိဘေနရာလက္မွတ္ထိုးေပးဖို႔  အကူညီေတာင္းခဲ့ရပါတယ္။

မဂၤလာပြဲေလးက  အခ်ိန္သိပ္မၾကာလိုက္  သတ္မွတ္ထားတဲ့  နာရီျပည့္ေတာ့  ညိဳလည္း  လာၾကိဳတဲ့  ကားေလးနဲ႔  ညိဳ  ေနတဲ့အိမ္ေလးကို  ျပန္ခဲ့တယ္။ အိမ္ေရာက္တဲ့ထိ  ညိဳ  စိတ္ေတြမေျပေသး။ ေျပာရင္း  ငိုရင္းေပါ့။ မိန္းခေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕  ေနာက္ဆံုးအလွ  အေရးၾကီးဆံုးရက္မွာ  ဘယ္သူမွ  ညိဳ႕  အနားမွာမရွိဘူး။ ညိဳ႕ကို   ဘယ္သူမွမခ်စ္  ဘယ္သူမွ  ဂရုမစိုက္ဘူးလို႔  ခံစားရျပီး  အဲဒီခ်ိန္ကတည္းက  ညိဳ႕  စိတ္ထဲမွာ  မိသားစုေတြနဲ႔  ပါတ္သက္ျပီး  အားငယ္စိတ္  ဝမ္းနည္းစိတ္  ေၾကကြဲစိတ္ေတြ  ဝင္လာမိတယ္။ ညိဳ  ... ဘယ္သူ႔ကိုမွ  အျပစ္မတင္ေတာ့ပါ။ အားလံုးလည္း  ျပီးဆံုးသြားျပီမို႔။

ေနာက္ေန႔မွာေတာ့  ညိဳ  ေဖေဖေမေမတို႔ဆီ  ဖုန္းဆက္ျဖစ္တယ္။ ညိဳနဲ႔ညိဳ႕ အိမ္ဦးသခင္တို႔ရဲ႕ ကံေပါ့။ ကံအေၾကာင္းပါလို႔  မဂၤလာေဆာင္ခါနီးရက္မွာ  ထီ ေပါက္သြားတယ္။ ဆုၾကီးမဟုတ္ေပမဲ့  ( ၂ ) ဖက္မိဘေတြကိုေတာ့  လံုေလာက္စြာ  ကန္ေတာ့ႏိုင္ခဲ့တယ္။ညိဳ  အရမ္းေပ်ာ္သြားတယ္။ ေဖေဖေမေမတို႔ကေတာ့  သင့္ျမတ္ေအာင္ေနဖို႔  တစ္ဦးကိုတစ္ဦး  အျပန္အလွန္ေလးစားဖို႔ေတာ့  မွာခဲ့ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ေမေမ့ဆီမွ  သမီး မဂၤလာေဆာင္  ေမေမတို႔ မလာႏိုင္လို႔  သမီးအစ္ကိုလတ္ကို အစစအရာရာ  ကူညီစီစဥ္ေပးဖို႔  ေမေမ့ လက္ဝတ္ပစၥည္း တစ္ခ်ိဳ႕ ေပးထားျပီး  ေသခ်ာမွာထားတယ္။ သမီးအစ္ကိုၾကီး  ကူညီရဲ႕လားသမီးဆိုေတာ့  ညိဳ  ဘာမျပန္ေျပာရမွန္းမသိ။ ဖုန္းထဲကေန  အားရေအာင္  ငိုပစ္လိုက္တယ္။ အဲဒီခ်ိန္ထိ  ညိဳ  ဘာေၾကာင့္ ငိုတယ္ဆိုတာ  ေမေမ  မသိေသးသလို  ညိဳ  လည္းမေျပာျပခဲ့။ လူၾကီးေတြ  သိလည္း  ျပီးသြားတာေတြ  ျပီးသြားျပီမို႔  စိတ္မေကာင္းယံုကလႊဲျပီး  ဘာမွ  တတ္ႏိုင္မည္  မဟုတ္ေခ်။

ဒီလိုနဲ႔  ညိဳ  ပံုမွန္ေလးေတာ့  အိမ္နဲ႔ဖုန္းေျပာျဖစ္တယ္။ ဒါေပမဲ့  အစ္ကိုလတ္နဲ႔  လံုးဝမဆံုျဖစ္သလို  အသံမၾကားရတာ  ရက္ေတြအေတာ္ၾကာ  ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ အရမ္းခ်စ္ၾကတဲ့  ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္  ခုေတာ့  တကယ့္တစ္စိမ္းေတြလို  ျဖစ္လာတာ  ဘာေၾကာင့္လဲ  ညိဳ  စဥ္းစားမိတယ္။ညိဳ႕မွာေတာ့  အိမ္ကိုလြမ္းတိုင္း  ကဗ်ာေလးေရး  စာေလးေရး  သီခ်င္းေလးစပ္  ခံစားမွဳ႕တိုင္းေပါ့။ ဒါေပမဲ့  ဒါေတြကို  ညိဳကလႊဲျပီး  ဘယ္သူမွ  မသိခဲ့ပါဘူး!!!!!!%%%


းးးး  ဒုတိယပိုင္း  းးးး
မၾကာမွီဆက္မည္။

အလြမ္းျမိဳ႕အေၾကာင္းကို  ျပန္လည္ေရးသားထားေသာ တကယ့္ျဖစ္ရပ္မွန္ ဝတၱဳတိုေလးသာျဖစ္သည္။ မၾကာမွီ  က်န္ရွိအပိုင္းမ်ား ဆက္လက္ေဖာ္ျပေပးမည္။ လူနာမည္မ်ားကို  ေျပာင္းလဲထားပါသည္။ ဝတၱဳတိုေလးရဲ႕  ေခါင္းစဥ္ကို  အတိတ္ေကာက္ေၾကာင္းက ဘဝအက္ေၾကာင္း  လို႔ေပးထားပါတယ္။ ဝတၱဳလို  မေရးသားတတ္ေပမဲ့  အလြမ္းအေၾကာင္းေလးကို  ခုလိုေရးခ်င္စိတ္ျဖစ္ေပၚလာတာမို႔  ျပန္လည္ေရးသား ထားျခင္းျဖစ္ပါမယ္။ စာဖတ္အားနည္းျခင္း  အေရးအသားညံ့ျခင္း   အဖက္ဖက္အတြင္ မျပည့္စံုမွဳ႕အတြက္  စာဖတ္သူမ်ားကို  အထူးေတာင္းပန္ပါတယ္။ လာေရာက္အားေပးတဲ့ အတြက္လည္း  အထူးပင္ ေက်းဇူးတင္ ရွိပါတယ္။

   
လာေရာက္အားေပးေသာစာဖတ္သူမ်ားကို
အစဥ္ေလးစားခ်စ္ခင္လွ်က္
အလြမ္းျမိဳ႕

Thursday, 6 September 2012

တစ္ရက္တာစိတ္ထြက္ေပါက္မ်ား


ဒီေန႔  ဘာေတြျဖစ္ေနလဲမသိဘူး။ တစ္ေန႔လံုး  ငိုရတယ္။ အိမ္ဦးနတ္က  က်မလက္ကေလးကိုင္ျပီး အားေပးတယ္။ အငိုတိတ္ဖို႔ေပါ့။  ခေလးတစ္ေယာက္လို  အားပါတရ  ငိုပစ္လိုက္တယ္။ စိုင္းထီးဆိုင္  သီခ်င္းနားေထာင္တယ္။ ငိုေနလို႔ျပီးမွာလား  မငိုေအာင္ေခ်ာ့ေခ်ာ့ဖို႔ခက္တယ္။
 ေနာက္ျပီး ေအာင္လသီခ်င္း   ထေအာ္  ဆိုလိုက္တယ္။ (ငါဝေအာင္ငိုလိုက္မယ္ ဒီေန႔တစ္ရက္ေတာ့ နက္ျဖန္မိုးလင္းရင္ မငိုေတာ့ဘူး  ...  တစ္သက္လံုးအတြက္  မငိုဘူး)။ 


စိတ္ကူးထဲမွာ  ျမန္မာျပည္   ျပန္ေရာက္ေနတယ္။   ျဖစ္ခ်င္တာေလးေတြ  ေတြးၾကည့္လိုက္တယ္။ ေမာင္ႏွမ  မရွိဘူး။ ဇနီးေမာင္ႏွံ ၂ေယာက္ထဲ   ခပ္ေဝးေဝးတစ္ေနရာမွာ တဲစုတ္အိမ္ေလးနဲ႔  ေရာင့္ရဲျခင္းေတြ  ထမ္းပိုးထားရင္းဘဝကိုေအးခ်မ္းစြာ  ျဖတ္သန္းေနတယ္။






(ေကာင္းဆက္) ဆိုထားတဲ့  သီခ်င္းေလးကို  အဓိပၸါယ္   ပံုေဖာ္ၾကည့္တယ္။ ဘာသာမတူရင္  မခ်စ္ရဘူးတဲ့ဆို  ပညတ္ခ်က္ေတြ  ရွိထားလား  အခ်စ္ဆိုတာ  အေၾကာင္းျပခ်က္မရွိဘူး  ဒို႔ခ်စ္မိတာ  အျပစ္ရွိလားတဲ့။ ဘာသာမတူ  လူမ်ိဳးမတူတာကို  ခ်စ္မိတာ  အျပစ္ၾကီးလုပ္မိတာတဲ့လား။ ဘာသာမတူတာ  မွန္ေပမဲ့  လူမ်ိဳးက  ျမန္မာျပည္ဖြား  ျမန္လာလူမ်ိဳးဘဲေလ။ တစ္ေျမထဲေန  တစ္ေရထဲေသာက္ျပီး  ၾကီးျပင္းလာၾကတဲ့  အမိျမန္မာျပည္ သားပါဘဲ။





ကမၻာမွာ  အဆိုးဝါးဆံုးျဖစ္တဲ့  စစ္ပြဲေတြထဲ  ဘာသာေရး  စစ္ပြဲက  အဆိုးဆံုးပါဘဲ။ ျမန္မာျပည္မွာေရာ  ဘာသာေရး  လူမ်ိဳးေရးေတြဆိုတဲ့  အျမင္ေတြ  ကြဲလႊဲမွဳ႕ရွိေနၾကတုန္းဘဲလား။ အဲဒီလူမ်ိဳးမတူ  ဘာသာမတူတာေတြအတြက္နဲ႔  စစ္ပြဲေတြျဖစ္ေန တုန္းဘဲလား။ ျပည္တြင္းစစ္  အိမ္တြင္းစစ္  ေတြေပါ့။ တိုးတက္ေခတ္မွီေနျပီဆိုျပီး  ေခတ္ေနာက္ျပန္ဆြဲတဲ့  အယူအဆေတြကို လူေတြ  ဘာလို႔ေမ့လို႔မရေသးတာလဲ။





မ်ိဳးရိုးစဥ္ဆက္  ခရစ္ယာန္ပါဘဲ။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္လည္း  ခရစ္ယာန္စစ္စစ္ပါဘဲ။ ခရစ္ယာန္ တစ္ေယာက္ဆိုေပမဲ့  တစ္ျခားဘာသာေတြကို  မေစာ္ကားဘူး။ ကိုယ့္ဘာသာကို   ၾကည္ညိဳသလို  တစ္ျခား ဘာသာကိုလည္း  ေလးစားတယ္။ ဘာသာတိုင္းက  ေကာင္းတဲ့ဘက္ဘဲ  ဦးတည္ၾက သလို  ေကာင္းတာေတြဘဲ  သြန္သင္ၾကတယ္။ အယူအဆ  အေတြးအေခၚေတြဘဲ  ကြဲလြဲခံယူထားၾကတာပါ။ အဓိက  ဘာသာေကာင္းဖို႔  မလိုဘူး  လူေကာင္းဖို႔လိုပါတယ္။ ဘာသာ  ဘယ္ေလာက္ေကာင္းေကာင္း  လူကိုယ္တိုင္မေကာင္းရင္  ဘာမွလုပ္လို႔မရပါဘူး။




ရည္းစားမ်ားမ်ား  မထားခဲ့ဖူးဘူး။ အခ်ိန္က်ေတာ့လည္း ဘာသာျခား  လူမ်ိဳးျခားနဲ႔  အိမ္ေထာင္က်သြားတယ္။ လူမ်ိဴးျခားဆိုေပမဲ့  ျမန္မာျပည္ဖြားဘဲေပါ့။ လူမ်ိဳးက (ဗမာ)  ကိုးကြယ္တဲ့  ဘာသာက  ဗုဒၶ .. ။ အလြမ္းက  တိုင္းရင္းသူ  ကိုးကြယ္တဲ့ဘာသာက  ခရစ္ယာန္။ အိမ္ေထာင္ေရးမွာလည္း  ၂ ဦးတည္းေတာ့  အဆင္ေျပေအးခ်မ္းေနတယ္။ နားလည္မွဳ႕ေတြ  ကိုယ္စီနဲ႔ေပါ့။ အဲလို  ဘာသာမတူ  လူမ်ိဳးမတူတာနဲ႔  ဖူးစာအေၾကာင္းပါ  ညားခဲ့ၾကတာ   အျပစ္တဲ့လား။ ဘယ္သူေတြ  ပညတ္သြားတာလဲ။ ညားျပီးခ်စ္သြားၾကသလို  ခ်စ္လို႔ညားသြားၾကတာဘဲ။



ျမန္မာျပည္က   က်န္ခဲ့တဲ့မိသားစုကို  သတိရတယ္။လြမ္းတယ္။ ဖုန္းဆက္ျဖစ္တယ္။ စကားေတြ  အသြားအျပန္  မလွျပန္ဘူး။ အရိုးစြဲခံယူထားတဲ့  ဘာသာမတူတာေတြက  တစ္ဖက္ဖုန္းေျပာေနသူ  အတြက္  လက္နက္ေပလား။ လြမ္းလို႔ဖုန္းဆက္ျပီးတိုင္း  စိတ္ထိခိုက္ရတယ္။ လူေတြမသိေအာင္  ငိုရတယ္။ မိသားစု  အလြမ္းဓါတ္ခံရွိသူမို႔  ပိုလို႔ဝမ္းနည္းရတယ္။ ဘယ္သူ႔ကိုမွ  အျပစ္မတင္သလို အျပစ္မျမင္ဘူး။ အဲတာ  အလြမ္းရဲ႕  ပါလာတဲ့ကံေၾကြးေပါ့။





ေမးၾကည့္ခ်င္တယ္။ အမိျမန္မာျပည္ထဲမွာ  လူမ်ိဳးမတူ  ဘာသာမတူရင္  လက္ထပ္မယူရေတာ့ဘူး။ လူမ်ိဳးတူ  ဘာသာတူတာေလး  ရွာယူျပီးမွ  အရက္သမား  မယားျဖစ္သြားတာေတြလည္း  ဒုနဲ႔ေဒးဘဲ။ အိမ္ေထာင္ေရး  ေဖာက္ျပန္တာေတြလည္း  ၾကားရတာ  မၾကာခဏပါဘဲ။ အလြမ္း ... ခုဆို... အိမ္ေထာင္သက္  ၄ ႏွစ္ေက်ာ္ျပီ။ ဇနီးေမာင္ႏွံ  တစ္ခါမွ  စကားမ်ား  ရန္ျဖစ္  စိတ္ေကာက္တာ  မရွိေသးဘူး။ ေငြမခ်မ္းသာေပမဲ့  စိတ္ခ်မ္းသာ ရပါတယ္။လူမ်ိဳးမတူ  ဘာသာမတူေပမဲ့  ၾကင္နာတတ္သူ  သစၥာရွိသူ  အိမ္ေထာင္ဦးစီးပီသသူကို  ပိုင္ဆိုင္ရရွိထားတယ္။ အဲတာေတြကို  တစ္ျခားလူေတြက  ဘာသာမတူ  လူမ်ိဳးမတူတာၾကည့္ျပီး ေဘးထိုင္ဘုေျပာ  ဘာလို႔  လုပ္ေနၾကတာလဲ။ ဘာလို႔   နားမလည္ေပးတတ္တာလဲ။



  
အပ်ိဳစင္ လူလြတ္တစ္ေယာက္  မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ အိမ္ေထာင္ဦးစီးက  အလိုလိုက္ခ်စ္ေပမဲ့  ခြင့္လႊတ္လို႔ရတဲ့  ခ်စ္ျခင္းနဲ႔  ခြင့္လႊတ္လို႔မရတဲ့  ခ်စ္ျခင္းေတြလည္း  ရွိေသးတယ္ေလ။ ခြင့္လႊတ္ သီးခံတယ္ဆိုတာ  သူ႔အတိုင္းတာနဲ႔  သူရွိေသးတာေပါ့။ အလိုလိုက္  အၾကိဳက္ေဆာင္  သီးခံခ်စ္တိုင္း   မေစာ္ကားရဘူး။ တန္ဖိုးထားရမယ္။  ဘာဘဲလုပ္လုပ္ေပါ့  ကိုယ့္သေဘာ  ကိုယ့္ဆႏၵကိုယ္ဘဲ ဦးစားေပး  လုပ္ခ်င္ရာလုပ္လို႔  မရေတာ့ဘူး။ ဆိုးတိုင္ပင္  ေကာင္းတိုင္ပင္ေပါ့။








မိဘေတြ  သားသမီးအေပၚထားတဲ့   ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြ   ထုထည္ၾကီးမားတယ္ဆိုတာ  မွန္ေပမဲ့  ခ်စ္ျခင္းမွန္ကန္ဖို႔လည္း  လိုေသးတယ္။ အိမ္ေထာင္ကိုပစ္  ခုခ်ိန္က်မွ ဘာသာမတူလို႔  မိဘရင္ခြင္ထဲ  ျပန္တိုးရင္ ရေလာက္တဲ့အထိ  အလြမ္း  မမိုက္ဘူး။ ကိုယ္ေလွ်ာက္တဲ့လမ္း  ကိုယ္သတၱိရွိပါတယ္။







 တိုင္းရင္းသူ/သားေတြ ခဏခဏေျပာတာ  ၾကားဖူးတယ္။ (ဗမာ)ေတြ  မေကာင္းဘူးတဲ့။ ဒီ  အယူအဆေတြက  ေခတ္ေနာက္မွာ  ထားခဲ့ရေတာ့မွာ။ ဗမာတိုင္း  မဟုတ္ပါဘူး။ ဆိုးသြမ္းျပီး အက်င့္စာရိတၱ  မကာင္းတဲ့  လူေတြရွိသလို   မြန္ျမတ္ျပီး  စိတ္ထားေကာင္းတဲ့ သူေတြလည္း  အမ်ားၾကီး  ရွိပါတယ္။ လူနဲ႔ဘဲ ဆိုင္တာပါ။ ေနာက္တစ္ခု ဘာသာေရး  အေၾကာင္းျပျပီး  ခ်စ္သူေတြ  မေဝးေစခ်င္သလို  အိမ္ေထာင္သည္ေတြလည္း  အိမ္ေထာင္ေရး အျပိဳကြဲေစခ်င္ဘူး။






ဟူး....ေမာတယ္... စိတ္ဆင္းရဲတယ္.... ေခါင္းပူတယ္  စိတ္ရွဳပ္တယ္... ေမာင့္လက္ကိုတြဲ  လမ္းေလွ်ာက္ထြက္  ေတာ့မယ္.... တားတာ









မွတ္ခ်က္....ဓါတ္ပံုမ်ားကို  ဂိုဂယ္မွ  ကူးယူထားပါသည္။

ဘာမွေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ ၁ ရက္တာ စိတ္ညစ္စရာ  ျဖစ္ပ်က္  ခံစားေနရတာေတြကို  စိတ္ထြက္ေဖာက္တစ္ခုလို  ခ်ေရးလိုက္တာပါဘဲ။ လာေရာက္အားေပးတဲ့  ေမာင္ႏွမမ်ား.... သိုင္းက်ဴး... ပါ..


စာဖတ္သူမ်ားကိုအစဥ္ေလးစားခ်စ္ခင္လွ်က္
အလြမ္းျမိဳ႕ေလး

Thursday, 23 August 2012

အိမ္မက္ဆိုးမွေဝးပါေစ (အေမ့အတြက္)

 အိမ္မက္ေတြမေကာင္းဘူး။
ကဗ်ာကယာ  အိပ္ယာကလူးလွဲထတယ္။
ဖုန္းေကာက္ကိုင္ျပီး နာရီၾကည့္ေတာ့  မနက္၅ နာရီ  ထိုးေနျပီ။

အေတြးေတြျပန္႔က်ဲ   ဟိုေတြးဒီေတြး   အေမ့ ေနေကာင္းက်န္းမာေရးေပါ့။
ဖုန္းေလးေခၚလိုက္ ဟလိုတဲ့  အေမ့အသံၾကားရတယ္။
အေမ ေနေကာင္းလား သမီးအိမ္မက္ဆိုးမက္ေနလို႔ဆိုေတာ့
အေမ ေနေကာင္းက်န္းမာတယ္ သမီးေရာ  က်န္းမာရဲ႕လားတဲ့။
အေမ့အတြက္မပူနဲ႔ သမီးသာ  အေဝးမွာတစ္ေယာက္ထဲမို႔
အေမကစိတ္ပူေနတာ။ ျပန္လာမယ္ဆို  ျပန္လာပါေတာ့လား  သမီးရယ္တဲ့။
ရပ္ေဝးမွာ   သမီးက်န္းမာေရးအတြက္
အေမတို႔နဲ႔  ခြဲမေနပါနဲ႔ေတာ့ကြယ္။
ေလယာဥ္ပ်ံၾကီးစီးဖို႔
ပိုက္ဆံေတြ အေမ
ပို႔ေပးမယ္
သမီးရယ္
ဆိုတဲ့
အေမ့
စကား။


@@@@@@@@
အိမ္မက္ထဲမွာတုန္းကေတာ့

သမီးကိုခ်စ္တဲ့ေဇာနဲ႔  လိုက္ရွာရင္း
ညနက္နက္  လမ္းဆိုးဆိုး  ကားစုတ္စုတ္  နဲ႔အိမ္အျပန္လမ္းမွာ
သမီးကို  မေတြ႕တဲ့မိခင္  ေသာကမီးေလာင္ျပီး  ပူေလာင္ေနသလို
မဗဒါေျမလူးသလို  ဟိုရွာ  ဒီရွာ ကားေပၚက  အေမျပဳတ္က်
ေခါင္းကြဲသြားတယ္။ ေသြးသံရဲရဲၾကားမွာ  သမီး  ကိုေခၚေနတဲ့အသံေလးက
တိုးမသြား  ေပ်ာက္ကြယ္မသြားဘူး။

မၾကားတစ္ခ်က္ၾကားတစ္ခ်က္နဲ႔  အေမ့သံကို  နားစြင့္မိတဲ့သမီး
အေမ့ဆီေျပးအလာ  ေခါင္းကြဲဒဏ္ရာနဲ႔  ေသြးသံရဲရဲၾကားမွာ
အေမ့  ေမ့ေမ်ာေနျပီ။

ပတ္ဝန္းက်င္ေအာ္ေခၚ  အကူညီေတာင္းေပမဲ့
အကူညီမေပးတဲ့  ကားနဲ႔လူေတြေၾကာင့္
အေမ့သက္ဆက္ရွင္ေရး
သမီးပူပန္ေနမိရင္း ...... 
အလန္႔တၾကား  အိပ္ယာကႏိုးလာခဲ့။


စိတ္ေတြေလးလံတယ္
 ေဝးေနၾကတဲ့  မိဘနဲ႔သားသမီးေတြရဲ႕ဘဝၾကား
ဆက္စပ္မွဳ႕ေတြ  အျမဲ  ရွိေနေသးတယ္။
အေနေဝးေပမဲ့  သြယ္တန္းထိစပ္ဆက္သြယ္မွဳ႕ကေတာ့  ထူးဆန္းတယ္။


တစ္ခ်ိဳ႕ကေျပာတယ္  အရူးအိမ္မက္တဲ့။
တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္းေျပာျပန္တယ္  ေသြးေလေျခာက္ျခားလို႔တဲ့။
တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း  အိမ္မက္မက္တာ  စြဲလန္းလို႔တဲ့။
တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း  အိမ္ယာဝင္ ဘုရားမရွိခိုး လို႔တဲ့။

ဘယ္သူေတြ  အမ်ိဳးမ်ိဳးဆိုေစလဲ  က်မ  အိမ္မက္ 
တကယ္အျဖစ္မ်ိဳး  ဘယ္ေတာ့မွ  ျဖစ္မလာေစဘို႔  ဆုေတာင္းေနမိတယ္။

သီခ်င္းေလးနားေထာင္ျပီး
အေမ့ကိုပိုသတိရလို႔
အေမ့အတြက္ရည္ရြယ္ျပီး သီခ်င္းေလး  တင္လိုက္တယ္။
စာဖတ္သူမ်ားလည္း  နားေထာင္သြားၾကပါဦး
မွတ္ခ်က္။ ကဗ်ာမဟုတ္ပါ။ မနက္ေစာေစာက မက္တဲ့အိမ္မက္ကို  စိတ္ထဲခံစားခ်က္နဲ႔
ေတြးမိသလို  ေရးခ်မိတဲ့  ခံစားခ်က္ ျဖစ္ပါေၾကာင္း။


စာဖတ္သူမ်ားကိုအစဥ္ေလးစားခ်စ္ခင္လွ်က္
အလြမ္းျမိဳ႕

Friday, 20 July 2012

တက္ညီလက္ညီ(လိုက္ဖက္တဲ့ဘဝ)


အိမ္ေထာင္တစ္ခုမွာ  သာယာေပ်ာ္ရႊင္  ခ်စ္သက္ရွည္ၾကာေအာင္  ဘယ္လိုေတြ ဖြဲ႔စည္းထားလဲ ဆိုတာ  က်မ  ေသခ်ာမသိပါ။သို႔ေသာ္   ေမာင္နဲ႔ က်မ  ကေတာ့   အျမဲတမ္း  မရွိ အတူေပ်ာ္ရႊင္ေနသည္မွာ အမွန္ပါ။ 


က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္မွာ  ေရႊေငြေတြ  မေပါၾကြယ္ဘူး။ မာန္မာန  ဂုဏ္ဓနေတြ  မရွိဘူး။ ဟန္ေဆာင္မွဳ႕ေတြ  ကင္းတယ္။ ေလာဘေတြေဘးခ်ိတ္  အတၱေတြဖယ္ခ်ျပီး   အေရာင္မဲ့ႏွလံုးသားေတြနဲ႔  လက္ခ်င္းယွဥ္လို႔  တူတြဲလာေလွ်ာက္လာ    ခဲ့ၾကတယ္။


ေမာင့္ရဲ႕  အၾကင္နာေတြနဲ႔မိုးျပီး  ဂရုဏာေတြျခံဳေပးထားတဲ့  ေမတၱာေစာင္ေလးမွာ  က်မ  ေႏြးေထြးစြာ  အိပ္ေပ်ာ္ခဲ့တယ္။


အိမ္ေထာင္တစ္ခုမွာ  သူ႔တာဝန္ကိုယ့္တာဝန္  ခြဲျခားထားတာ  က်မ  ေတြ႔ရပါတယ္။ က်မ  ငယ္စဥ္တုန္းကလည္း  ခဏခဏ  ၾကားဖူး  ၾကံဳဖူးပါတယ္။ မိသားစုမွာ  သူ႔တာဝန္သူ  ကိုယ္စီရွိၾကတယ္ဆိုတာေပါ့။ အေဖဆိုတဲ့  အိမ္ေထာင္ဦးစီးက  စားဝတ္ေနေရး  ေငြရွာေပးတယ္။ အေမဆိုတဲ့  မိခင္က  သားသမီးေတြ  မိသားစု  စားဖို႔ေသာက္ဖို႔  စီမံခန္႔ခြဲ  ခ်က္ျပဳတ္ရပါတယ္။ က်မ  ေမာင္ငယ္  က်မကိုတစ္ခါေျပာခဲ့ဖူးတယ္။ ခ်က္ျပဳတ္တယ္ဆိုတာ  မိန္းမေတြအလုပ္တဲ့။ အင္း.  အဲတာေတာ့  ဟုတ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့  အိမ္ေထာင္တစ္ခုရယ္  ျဖစ္လာျပီဆို  သာယာေပ်ာ္ရႊင္ဖို႔  ႏွစ္ကိုယ္တူ ယွဥ္တြဲလုပ္ေဆာင္မယ္ဆို  ပိုျပီးသာယာ  ေအးခ်မ္းမယ္လို႔  က်မထင္ပါတယ္။


က်မတို႔  အိမ္ေထာင္က်ျပီးကတည္းက  က်မတာဝန္  ခ်က္ျပဳတ္ စီမံ  ထိန္းသိမ္းဆိုတာ  က်မ  သိေပမဲ့  ေမာင္ကိုယ္တိုင္က က်မ  တစ္ေယာက္တည္းကုိ  ဒီတာဝန္ေတြနဲ႔  ပစ္မထားသလို ဖိ မထားပါဘူး။သက္သက္သာသာ  အတူယွဥ္တြဲ  အျပံဳးေတြပိုက္ျပီး  နားလည္မွဳ႕ေတြနဲ႔  ေက်နပ္စြာ  စာနာစိတ္  ၾကင္နာစိတ္နဲ႔  ေစာင့္ေရွာက္ကူညီခဲ့တယ္။



က်မတို႔ဇနီးေမာင္ႏွံကေတာ့ ဒီလို 
******************

မနက္တိုင္း  ဘုရားေသာက္ေတာ္ေရကို  ေမာင္  ကပ္လွဴခဲ့ရင္
က်မက  ဘုရားပန္းနဲ႔ဆီမီး ပူေဇာ္ခဲ့တယ္။
မနက္တိုင္း  ဘုရားေသာက္ေတာ္ေရကို  က်မ  ကပ္လွဴခဲ့ရင္
ေမာင္က  ဘုရားပန္းနဲ႔ဆီမီး ပူေဇာ္ခဲ့တယ္။


ေမာင္က  မနက္အိပ္ယာႏိုးလို႔  ေရေႏြးအိုးတည္ရင္
က်မက  မနက္ႏွစ္ေယာက္အတူေသာက္ဖို႔  ေကာ္ဖီေဖ်ာ္တယ္။
က်မက   မနက္အိပ္ယာႏိုးလို႔  ေရေႏြးအိုးတည္ရင္
ေမာင္က  မနက္ႏွစ္ေယာက္အတူေသာက္ဖို႔  ေကာ္ဖီေဖ်ာ္တယ္။

ေမာင္က မီးဖိုခန္းထဲဝင္ျပီး  ဟင္းခ်က္ဖို႔ျပင္ဆင္  ခ်က္ျပဳတ္ခဲ့ရင္
က်မက  ေမာင့္နဲ႔အတူ  မီးဖိုခန္းက  အိုးခြက္အေပအက်ံေတြကို  ေဆးေၾကာတယ္
က်မက  မီးဖိုခန္းထဲဝင္ျပီး  ဟင္းခ်က္ဖို႔ျပင္ဆင္  ခ်က္ျပဳတ္ခဲ့ရင္
ေမာင္က  က်မနဲ႔အတူ  မီးဖိုခန္းက  အိုးခြက္အေပအက်ံေတြကို  ေဆးေၾကာတယ္



ေမာင္က  ထမင္းစာခ်ိန္တိုင္း  ထမင္းဟင္းခူးခပ္  ျပင္ဆင္ေပးရင္
ထမင္းစားျပီးတိုင္း  က်မက  စားျပီးသား  အေပအက်ံေတြကို ေဆးေၾကာတယ္။
က်မကထမင္းစာခ်ိန္တိုင္း  ထမင္းဟင္းခူးခပ္  ျပင္ဆင္ေပးရင္
ထမင္းစားျပီးတိုင္း  ေမာင္က  စားျပီးသား  အေပအက်ံေတြကို ေဆးေၾကာတယ္။



ေမာင္က  ဖုန္စုတ္စက္နဲ႔တစ္အိမ္လံုး  သန္႔ရွင္းေအာင္  ဖုန္စုတ္ခဲ့ရင္
က်မက  ေရပံုးနဲ႔ၾကမ္းတိုက္ဝတ္ယူျပီး  တစ္အိမ္လံုးသန္႔ရွင္းေအာင္  တိုက္ခဲ့တယ္။
က်မက  ဖုန္စုတ္စက္နဲ႔တစ္အိမ္လံုး  သန္႔ရွင္းေအာင္  ဖုန္စုတ္ခဲ့ရင္
ေမာင္က  ေရပံုးနဲ႔ၾကမ္းတိုက္ဝတ္ယူျပီး  တစ္အိမ္လံုးသန္႔ရွင္းေအာင္  တိုက္ခဲ့တယ္။ 



ေမာင္က  ေလွ်ာ္ျပီးသား  အဝတ္ေတြ  လွန္းေနရင္
က်မက  ေျခာက္ေနတဲ့အဝတ္ေလးေတြ  ေခါက္ေပးတယ္။
က်မက  ေလွ်ာ္ျပီးသား  အဝတ္ေတြ  လွန္းေနရင္
ေမာင္က  ေျခာက္ေနတဲ့အဝတ္ေလးေတြ  ေခါက္ေပးတယ္။



ေမာင္က  မီးဖိုခန္း  သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ရင္  
က်မက  ေရခ်ိဳးခန္း  သန္႔ရွင္းေရးလုပ္တယ္။
က်မက  မီးဖိုခန္း  သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ရင္  
ေမာင္က  ေရခ်ိဳးခန္း  သန္႔ရွင္းေရးလုပ္တယ္။ 



ေမာင္က  ပန္းျခံထဲက  ျမက္ေတြစက္နဲ႔သြားရိတ္ရင္
က်မက  ရွည္ေနတဲ့  သစ္ပင္ကိုင္းေတြနဲ႔  ပန္းပင္ေလးေတြ  ရွင္းေပးတယ္။
က်မက  ပန္းျခံထဲက  ျမက္ေတြစက္နဲ႔သြားရိတ္ရင္
ေမာင္က  ရွည္ေနတဲ့  သစ္ပင္ကိုင္းေတြနဲ႔  ပန္းပင္ေလးေတြ  ရွင္းေပးတယ္။



က်မက  လကုန္တိုင္း  ကုန္က်ျပီးေပးရမဲ့  ေငြအထြက္စာရင္းကုိတြက္
ေမာင္က  က်မတြက္ျပီးသား  စာရင္စာရြက္ကိုင္  ဘဏ္သြား
ေမာင္က  ဘဏ္ကအျပန္    ေပးထားတဲ့    စာရင္းစာရြက္ျဖတ္ပိုင္းေတြအပ္
က်မက  ေမာင္ေပးအပ္လာတဲ့  စာရြတ္စာတမ္းကို  ဖိုင္ထဲသိမ္းတယ္။


ေမာင္က  ဂီတာတီးေပးရင္
က်မက  သီခ်င္းဆိုတယ္။
က်မ  ဂီတာတီးျပန္ေတာ့
ေမာင္က  သီခ်င္းျပန္ဆိုတယ္။


ေမာင္က  စက္ေတြတပ္ဆင္ေပးတယ္
က်မက  ကာရာအိုေက  ဆိုတယ္။
က်မ  ကာရာအိုေကဆိုေတာ့
ေမာင္က  ေဘးနား  ျပံဳးေနတယ္။


ေမာင္က  ဂိမ္းေဆာ့ေနခ်ိန္
က်မက  သီခ်င္းနားေထာင္တယ္။
က်မ  ဘေလာ့ေရးေနခ်ိန္ေတာ့
ေမာင္က  တီဗီၾကည့္တယ္။



ညအိပ္ခ်ိန္ေတာ့လည္း ေမာင့္ရုပ္ရွင္ကားေတြ ေကာင္းေနရင္
က်မက  ကြန္ပ်ဴတာေလး  သံုးရင္းေစာင့္ေပးတယ္။
က်မ  ပိုစ့္ေရးလို႔  ညနက္သြားရင္လည္း
ေမာင္က  ေဘးနားထိုင္ေစာင့္ေပးရွာတယ္။


ေမာင္က  က်မအိပ္ယာ  ႏိုးတိုင္း
က်မ  နဖူးေလးကို  ခ်စ္စႏိုးနဲ႔  နမ္းတယ္။
က်မက  ေမာင္အိပ္ခ်ိန္ေရာက္တိုင္း
ေမာင့္ နဖူးေလးကို  ခ်စ္စႏိုးနဲ႔   နမ္းတယ္။ အာဘြား
((( အဟီး *** ရွက္ --- ရွက္)))


ဒီလိုေလးနဲ႔  ႏွစ္ေယာက္အတူ  ယွဥ္တြဲေလွ်ာက္လာခဲ့တဲ့  အိမ္ေထာင္ေရးလမ္းမွာ သာယာေပ်ာ္ရႊင္ေနပါတယ္။ ဒါေလးကေတာ့  ေမာင္နဲ႔က်မရဲ႕  တစ္ေန႔တာကေန  ေန႔စဥ္ မွတ္တမ္းေလးေတြေပါ့။

ဘေလာ့ေမာင္ႏွမမ်ားလည္း  သေဘာက်တယ္ဆို  လိုက္ေလွ်ာက္  က်င့္သံုးၾကည့္ၾကေပါ့။ တကယ္  ေအးခ်မ္းေပ်ာ္ရႊင္စရာ။


စာဖတ္သူမ်ား  ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာ  က်န္းမာေပ်ာ္ရႊင္ျပီး  လိုရာဆႏၵျပည့္ဝၾကပါေစ။

စာဖတ္သူမ်ားကို  အစဥ္ေလးစား
ခ်စ္ခင္လွ်က္
အလြမ္းျမိဳ႕